Ludzie bezdomni - opracowanie (geneza, czas i miejsce akcji, motywy)

Geneza „Ludzi bezdomnych”

„Ludzie bezdomni” ukazali się po raz pierwszy w roku 1899 w Warszawie i zostali dobrze przyjęci. Żeromski stworzył całkiem nowy typ powieści. „Ludzie bezdomni” mają charakter dyskusji ideowej. W swojej wymowie są refleksją na temat odpowiedzialności człowieka za kształtowanie rzeczywistości. Powieść porusza także kwestie odpowiedzialności społecznej, a także szczęścia osobistego w jej kontekście.

Powieść stanowi zapowiedź zasadniczych przeobrażeń struktury narracyjnej, jakie miały miejsce w prozie XX wieku. Żeromski zawarł w książce elementy liryczno-nastrojowe (rozdział „Przyjdź”), zastosował rozmaite formy narracji (na uwagę zasługuje rozdział „Wspomnienia”, który ma formę pamiętnika). Powieść ta ma luźną kompozycję i mało zwartą fabułę.

Czas i miejsce akcji „Ludzi bezdomnych”

Akcja obejmuje kilka lat życia doktora Judyma (około 5 lat). Z relacji Joanny czytelnik poznaje 6 wcześniejszych lat z jej życia. We wspomnieniach Judyma ukazuje się jego dzieciństwo i czas studiów.

Dobrze zarysowane zostały realia rzeczywistości końca XIX wieku. Czytelnik poznaje życie Zagłębia. Realnie przedstawiony jest także zakład w Cisach, odpowiadający istniejącemu Zakładowi w Nał

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 4 =
Ostatnio komentowane
,
juk • 2021-01-20 14:01:20
XD
Seba • 2021-01-20 10:45:10
jest ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:37:01
Jest ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:35:41
jest bardzo ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:34:12