Ludzie bezdomni - opracowanie (geneza, czas i miejsce akcji, motywy)

Geneza „Ludzi bezdomnych”

„Ludzie bezdomni” ukazali się po raz pierwszy w roku 1899 w Warszawie i zostali dobrze przyjęci. Żeromski stworzył całkiem nowy typ powieści. „Ludzie bezdomni” mają charakter dyskusji ideowej. W swojej wymowie są refleksją na temat odpowiedzialności człowieka za kształtowanie rzeczywistości. Powieść porusza także kwestie odpowiedzialności społecznej, a także szczęścia osobistego w jej kontekście.

Powieść stanowi zapowiedź zasadniczych przeobrażeń struktury narracyjnej, jakie miały miejsce w prozie XX wieku. Żeromski zawarł w książce elementy liryczno-nastrojowe (rozdział „Przyjdź”), zastosował rozmaite formy narracji (na uwagę zasługuje rozdział „Wspomnienia”, który ma formę pamiętnika). Powieść ta ma luźną kompozycję i mało zwartą fabułę.

Czas i miejsce akcji „Ludzi bezdomnych”

Akcja obejmuje kilka lat życia doktora Judyma (około 5 lat). Z relacji Joanny czytelnik poznaje 6 wcześniejszych lat z jej życia. We wspomnieniach Judyma ukazuje się jego dzieciństwo i czas studiów.

Dobrze zarysowane zostały realia rzeczywistości końca XIX wieku. Czytelnik poznaje życie Zagłębia. Realnie przedstawiony jest także zakład w Cisach, odpowiadający istniejącemu Zakładowi w Nał

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 1 =
Ostatnio komentowane
super wyjaśnione!
Amelia • 2021-12-07 07:58:07
Fajne
Geniusz matematyczny • 2021-12-06 19:23:28
Ruda, dziękujemy za zwrócenie uwagi, poprawione :)
ADMIN • 2021-12-07 11:56:56
Łatwo
bynio • 2021-12-05 15:42:03
ok
Shrek • 2021-12-04 18:50:37