Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Ludzie bezdomni jako powieść młodopolska

Ostatnio komentowane
Pawle, dziękujemy za zwrócenie uwagi - tekst został już poprawiony.
ADMIN • 2020-02-21 08:23:54
Dziękujemy za zwrócenie uwagi, wpis został poprawiony.
ADMIN • 2020-02-21 08:31:24
Fajne ale lepiej jak by było w podpunktach ! Fajna Stronka KC !
Filut • 2020-02-20 19:33:52
Przydatne Dzięki temu zrobiłem zadanie z chemii oczywiście
KNDisso • 2020-02-19 18:50:16
fajne bardzo pomaga w zad. :)
LusiaYt • 2020-02-19 18:13:07
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Ludzie bezdomni” zapowiadają ważne przemiany w polskiej powieści. Nowatorstwo tego dzieła jest niezaprzeczalne, choć nie rewolucyjne. Bardzo wiele łączy je z pozytywizmem, ale nie sposób nie dostrzec obecnych w nim istotnych modernistycznych tendencji.

Żeromski przedstawia zdarzenia i bohaterów w sposób subiektywny i niejednoznaczny. Pod tym względem jest impresjonistą. Daje czytelnikowi jedynie pewien obraz, który należy zinterpretować.

Charakterystyczny dla prozy pozytywistycznej był wszechwiedzący narrator, obiektywnie opisujący i komentujący wydarzenia. Jego wizja była jednoznaczna. Narrator „Ludzi bezdomnych”, choć nie jest tożsamy z głównym bohaterem, jest mu bardzo bliski – podziela jego punkt widzenia. Jego wiedza nieznacznie tylko wykracza poza wiedzę Judyma. Niektórzy badacze określają taką konstrukcję narracyjną terminem „bohater prowadzący”. Narrator niemal cały czas towarzyszy Tomaszowi Judymowi, skupia się na jego zachowaniach, myślach i uczuciach, czasem tylko relacjonując zdarzenia, w których Judym nie bierze udziału, jak na przykład wyjazd jego brata i jego żony. Podziela również sympatie i antypatie bohatera, kreując tym samym także stanowisko czytelnika. Czasem

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 1 =