Wielki Skok Naprzód w Chinach - charakterystyka polityki

Pod koniec lat 40. XX wieku Mao Zedong i chińscy komuniści pokonali ostatecznie, po wielu latach wojny domowej, zwolenników rządów demokratycznych. Kiedy ostatni przedstawiciele „prozachodniego” rządu opuścili kontynent i założyli własną enklawę na wyspie Tajwan, Mao Zedong przejął faktycznie całą władzę nad terytorium Chin, tworząc z nich republikę ludową. Od razu też rozpoczął wdrażanie w życie ideałów komunizmu, twórczo przez siebie zmodyfikowanych i „dostosowanych” do warunków chińskich. Stąd też komunizm w Chinach jest zwykle okreslany mianem maoizmu.

Jednym z podstawowych planów Mao Zedonga miało być błyskawicznie dorównanie poziomem technologicznym i przemysłowym bogatym krajom Zachodu. Nie miało to zostać przeprowadzone etapami, ale w ciągu jednego, gigantycznego przeobrażenia, obejmującego caly kraj - „Wielkiego Skoku”. Mao Zedong był jednak o wiele gorszym organizatorem, niż chociażby bolszewicy w sowieckiej Rosji, którzy na początku przynajmniej próbowali przeciągnąć na swoją stronę chociaż część dawnych elit technicznych i inżynierów. Chiński „Wielki Skok” miał opierać się wyłącznie na pomysłach Mao i nierealnych założeniach doktrynalnych.

Na efekty tych decyzji nie trzeba było długo czekać. Już wkrótce seria reform, rozpoczęta w 1958 roku, przyniosła załamanie rolnictwa. Na rozkaz  władz rozpoczęto wybijanie ptaków, gdy zaś z powodu ich braku nadmiernie rozmnożyły się owadzie szkodniki, wieś miała walczyć z nowymi „najeźdźcami”. Nowe dyspozycje w rolnictwie doprowadzały do kolejnych klęsk głodu i załamania się produkcji. Słynnym przykładem szaleństwa Wielkiego Skoku jest kwestia wytopu żelaza – wedle zarządzeń Mao każda wieś miała posiadać wielkie piece do wytopu surówki i produkcji metali na własny użytek. W praktyce okazało się, że żelazo uzyskane w ten sposób do niczego się nie nadaje, marnując jedynie surowce i czas.

Polityka „Wielkiego Skoku” może być porównywalna skutkami jedynie z wielkimi klęskami głodu w ZSRR w latach 30. i była równie zbrodnicza. Oficjalnie zarzucono ją dopiero po śmierci Mao, mimo że już wcześniej pojawiały się ostre głosy sprzeciwu, nawet w łonie samej partii. Zostały one jednak umiejętnie stłumione. Szacuje się, że polityka „Skoku” pochłonęła około 20 do nawet 50  milionów istnień ludzkich.

Polecamy również:

  • Mao Tse-Tung - biografia, ideologia

    Mao Tse-Tung był jednym z najkrwawszych i najbardziej zbrodniczych dyktatorów w dziejach ludzkości, w ciągu swojego trzydziestoletniego panownaia przyczyniając się do śmierci milionów Chińczyków. Więcej »

  • Rewolucja kulturalna w Chinach - przyczyny, na czym polegała, skutki

    W połowie lat 60. wydawało się, że władza Mao Zedonga w Chinach zaczyna wyraźnie słabnąć. Ów azjatycki dyktator wprowadzał od połowy lat 40. ustrój komunistyczny w Chinach, lansując zwłaszcza ideę „Wielkiego Skoku”. W praktyce okazało się jednak, że dogonienie europejskich potęg w ciągu... Więcej »

  • Stosunki chińsko-radzieckie od lat 60. XX wieku

    Aż do roku 1953 Chiny były powszechnie uważane za kolejny kraj zdominowany przez wpływy ZSRR i znajdujący się całkowicie w jego strefie wpływów. Sytuacja ta zmieniła się jednak wraz ze śmiercią Józefa Stalina. Mao Zedong i chińscy komuniści opierali większą część „swojej” wersji komunizmu... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 5 =
Ostatnio komentowane
- nie występuje w nim brak emocjonalnego nacechowania wypowiedzi Artykuł sugeruje użyc...
Gość • 2021-01-21 11:29:21
00000000000000000000
000000000000 • 2021-01-21 08:39:13
kto pytał
Krzych • 2021-01-21 08:27:29
Jest ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:35:41
jest bardzo ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:34:12