Czasopiśmiennictwo i publicystyka pozytywizmu - strona 2

Stanisław Witkiewicz, Bolesław Prus (w 1885 r. opublikował w piśmie „Placówkę”).

„Bluszcz” był czasopismem adresowanym przede wszystkim do kobiet. Wydawano go w Warszawie w latach 1865-1939 (wznowiony w 2008 r.). Główną problematyką, jaką podejmował ten periodyk, była – rzecz jasna – kwestia emancypacji kobiet.

Najważniejsi autorzy oraz współpracownicy: Adam Asnyk, Eliza Orzeszkowa, Maria Konopnicka.

„Tygodnik Ilustrowany” był co prawda czasopismem nieopowiadającym się za jakąkolwiek opcją polityczną, lecz z racji, że publikowano w nim wiele utworów autorów związanych z pozytywizmem oraz ze względu na jego popularność w tym okresie, można uznać, iż w dużej mierze przyczynił się do szerzenia nowej ideologii. Założył go w 1859 r. Józef Unger, a obowiązki redaktora naczelnego pełnił Ludwik Jenike. Zamieszczano w nim głównie teksty historyczne, liczne utwory literackie (także przekłady) oraz reprodukcje najważniejszych dzieł malarskich.

W „Tygodniku Ilustrowanym” ukazały się m.in. „Ogniem i mieczem” Henryka Sienkiewicza, „Faraon” Bolesława Prusa oraz „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej. Pismo przestało się ukazywać w 1939 r. Na przestrzeni czasu dochodziło do wielokrotnych zmian redaktorów naczelnych (redaktorem był m.in. Piotr Chmielowski).

tygodnik Czas
Tygodnik Czas

 

Najważniejsi autorzy oraz współpracownicy: Henryk Sienkiewicz, Eliza Orzeszkowa, Maria Konopnicka, Juliusz Kossak, Piotr Chmielowski.

„Biblioteka Warszawska. Pismo poświęcone naukom, sztukom i przemysłowi” była miesięcznikiem ukazującym się od 1841 r. Czasopismo to podejmowało głównie tematykę naukową, popularyzując najnowsze osiągnięcia w różnych dziedzinach. W czasie pozytywizmu przyjęło profil bardziej konserwatywny. Ostatni numer „Biblioteki Warszawskiej” ukazał się w 1914 r.

Najważniejsi autorzy oraz współpracownicy: Piotr Chmielowski, Władysław Bogusławski, Edmund Chojecki.

W lipcu 1865 r. zaczęto wydawać „Kłosy” – tygodnik poświęcony tematyce popularnonaukowej, społecznej oraz kulturalnej. Redaktorem periodyku był Franciszek Lewental, pod którego kierownictwem „Kłosy” zyskały wielu czytelników oraz bardzo dobrą opinię. Do najważniejszych części czasopisma należały działy literacki (także krytyczny) oraz przedstawiający bieżące wydarzenia społeczno-ekonomiczne. Ostatni numer „Kłosów” ukazał się w roku 1890 r.

Najważniejsi autorzy oraz współpracownicy: Józef Ignacy Kraszewski, Eliza Orzeszkowa, Adam Asnyk, Maria Konopnicka.

Niezwykle interesującą pozycją było „Ateneum”, którego wydawanie rozpoczęto w 1876 r. Założycielem pisma był Ignacy Baranowski (jednym z głównych redaktorów – Piotr Chmielowski). Najważniejszym założeniem periodyku było edukowanie społeczeństwa. Przedstawiano w nim więc teksty dotyczące różnych dziedzin życia: psychologii, filozofii, ekonomii, historii, polityki oraz sztuki i kultury (z dużym naciskiem na literaturę i teksty krytyczne).

Najważniejsi autorzy oraz współpracownicy: Piotr Chmielowski, Ignacy Chrzanowski, Franciszek Krupiński, Julian Ochorowicz.

Czasopismem galicyjskiej formacji stańczyków był „Czas” – dziennik informacyjno-polityczny. Wydawano go w Krakowie od 1848 do 1934 r. (przez pięć kolejnych lat ukazywał się w Warszawie). Gazeta ta miała charakter mocno konserwatywny i była ściśle związana z krakowską szkołą historyczną (m.in. pesymistyczne przekonanie o tym, iż to Polacy są winni upadku swojego państwa).

Najważniejsi autorzy oraz współpracownicy: Józef Szujski, Stanisław Koźmian, Paweł Popiel.

Bardzo ważną rolę pełniły także gazety codzienne – znacznie mocniej skoncentrowane na bieżących wydarzeniach, zawierające teksty o silniejszym nacechowaniu

Polecamy również:

  • Pozytywizm a romantyzm - różnice. Geneza pozytywizmu w Polsce

    Za początkową datę polskiego pozytywizmu zwykło się uważać rok 1864, datę upadku powstania styczniowego. Kolejna klęska zrywu narodowowyzwoleńczego okazała się niezwykle silnym ciosem dla Polaków. Uderzenie to zostało dodatkowo wzmocnione przez zaborców, którzy niezwykle surowymi represjami... Więcej »

  • Aleksander Świętochowski My i wy - interpretacja. Polemika międzypokoleniowa

    Artykuł Aleksandra Świętochowskiego zatytułowany „My i wy” ukazał się w 1871 r. na łamach warszawskiego „Przeglądu Tygodniowego”. Już sam tytuł tekstu sugeruje, iż oparty jest on na różnicach między dwoma środowiskami czy nawet pokoleniami – przedstawicielami pozytywizmu (my) a... Więcej »

  • Pozytywizm warszawski - charakterystyka i przedstawiciele

    W 1864 r. ostateczną klęską zakończyło się powstanie styczniowe. Marzenia o niepodległości trzeba było więc przesunąć w przyszłość, koncentrując się na doraźnym radzeniu sobie z przyczynami porażki (brak świadomości patriotycznej niższych warstw społeczeństwa, ubóstwo itd.). Już przed zrywem na terenach... Więcej »

  • Program polskich pozytywistów i hasła pozytywizmu

    Kiedy w 1864 r. doszło do upadku powstania styczniowego, jasne stało się, że następne generacje będą musiały skoncentrować się przede wszystkim na umęczonym społeczeństwie, pobudzeniu ducha narodowego, pogłębieniu świadomości patriotycznej oraz na poprawie sytuacji gospodarczej. Pozytywiści sprzeciwili się więc... Więcej »

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 3 =
JustJa
2022-02-10 07:34:31
Dzięki bardzo, ale dlaczego ten tekst jest taki wąski
  • Najnowsze
  • Losowe
Ostatnio komentowane
Co za wstyd pomyśleć, że ja nie istnieje.
• 2024-04-12 15:30:23
supier
• 2024-04-11 18:27:13
bardzo pomocne
• 2024-04-09 17:22:24
Bardzo przydatne!
• 2024-03-24 16:49:06
Dziękujemy. Przydało się nam na historię podczas sprawdzianu. ;)
• 2024-03-21 18:20:09