Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Bajronizm - definicja, cechy, przykłady - Bohater bajroniczny - strona 3

Ostatnio komentowane
Pawle, dziękujemy za zwrócenie uwagi - tekst został już poprawiony.
ADMIN • 2020-02-21 08:23:54
Dziękujemy za zwrócenie uwagi, wpis został poprawiony.
ADMIN • 2020-02-21 08:31:24
Fajne ale lepiej jak by było w podpunktach ! Fajna Stronka KC !
Filut • 2020-02-20 19:33:52
Przydatne Dzięki temu zrobiłem zadanie z chemii oczywiście
KNDisso • 2020-02-19 18:50:16
fajne bardzo pomaga w zad. :)
LusiaYt • 2020-02-19 18:13:07
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

wyznaczników: synkretyzmu, ironii romantycznej, historyzmu.

Inspiracje bajronizmem - dzieła i twórcy

W literaturze powszechnej echa bajronizmu można odnaleźć w Rosji u Aleksandra Puszkina i Michaiła Lermontowa, we Francji u Victora Hugo czy Alphonse'a Lamartine'a, w Niemczech zaś u Heinricha Heinego.

Jak zaznacza Stefan Traugutt, dla pierwszego pokolenia polskich romantyków bajronizm stał się szczególną inspiracją. Pojawia się u Mickiewicza w powieściach poetyckich „Grażyna” i „Konrad Wallenrod”, ponadto typ bajronicznego bohatera obecny jest również w „Dziadach” cz. IV i III oraz w „Panu Tadeuszu”. Wieszcz cenił Byrona jako poetę prawdziwego życia, przetłumaczył jego słynnego „Giaura”.

Wpływ Byrona uwidacznia się także u innych twórców: w „Marii” Antoniego Malczewskiego, „Zamku kaniowskim” i „Królu zamczyska” Seweryna Goszczyńskiego. Juliusz Słowacki naśladował zaś angielskiego poetę przede wszystkim w powieści „Lambro”, ale również w „Janie Bieleckim” czy „Żmii”. Z kolei poemat dygresyjny „Beniowski” w dużej wzorowany był formalnie na pomecie Byrona „Don Juan”.

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 4 =