Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Paralelizm - definicja, zastosowanie

Ostatnio komentowane
Mamy jedną, czy wiele pór roku? Zdanie "wylewy, siewy oraz zbiory odpowiadały współcz...
Gość • 2019-09-15 16:17:10
spoczko bardzo
Marco Polo • 2019-09-15 16:04:28
super
ilka • 2019-09-14 18:20:40
refsd
sd • 2019-09-14 10:11:39
Oskarżony o herezję i... ( brak odwagi u autora?)
hus • 2019-09-13 21:58:10
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Definicja

Środek stylistyczny polegający na podobieństwie dwóch elementów utworu literackiego. Może to być podobieństwo na poziomie treściowym lub składniowym (podobieństwo wersów, strof, zdań, scen, wątków, motywów).

Zastosowanie

Paralelizm służy autorowi tekstu do podkreślenia podobieństw lub przeciwieństw między występującymi w tekście segmentami. Jest to zjawisko analogii lub ciągłości wyrazów. Paralelizm pomaga uporządkować tekst literacki - tego chwytu poetyckiego używano już w poezji starożytnej i w tekstach biblijnych.

Rodzaje

Paralelizm znaczeniowy – inaczej nazywany tematycznym, polega na występowaniu dwóch podobnych do siebie motywów, np. motywów pochodzących ze świata przyrody i odpowiadających im uczuciom.

Paralelizm kompozycyjny -  polega na upodobnieniu do siebie poszczególnych elementów świata przedstawionego w utworze – mogą to być postaci, wydarzenia lub wątki np. równoległe losy dwóch małżeństw.

Paralelizm leksykalny – występuje wtedy, gdy dochodzi do powtarzania się poszczególnych słów bezpośrednio po sobie lub w podobnej pozycji np. zawsze na początku wersu.

Paralelizm intonacyjny – jest to upodobnienie intonacji poszczególnych segmentów tekstu (zdań lub wersów).

Paralelizm składniowy – polega na występowaniu ciągów zdań o podobnej budowie.

Paralelizm stroficzny – polega na powtarzaniu się strof, zawierających podobne motywy.

 

Przykłady

Przykładem paralelizmu leksykalnego są Liryki lozańskie Adama Mickiewicza, gdzie na końcu każdego wersu powtarza się czasownik "znudzą":

Gęby za lud krzyczące sam lid w końcu znudzą.

I twarze lud bawiące na końcu lud znudzą.

Polecamy również:

  • Alegoria

    Termin alegoria wywodzi się z języka starogreckiego i oznacza ‘mówienie o czymś w przenośni, obrazowo’. Używany jest głównie w dziedzinie sztuk plastycznych i literatury i odnosi się do obrazu lub słowa przedstawiającego pojęcie, myśl lub ideę za pomocą obrazu o charakterze symbolicznym,... Więcej »

  • Aliteracja

    Aliteracją nazywamy powtórzenie jednakowych układów głoskowych na początkach kolejnych wersów lub wyrazów ze sobą sąsiadujących – jest to jeden ze sposobów instrumentacji głoskowej. Więcej »

  • Anafora

    To środek stylistyczny, polegający na celowym powtórzeniu tego samego słowa lub zwrotu na początku kolejnych części wypowiedzi. Mogą to być wersy, zdania albo kolejne strofy. Najczęściej występuje w poezji i sztuce oratorskiej. Więcej »

  • Animizacja

    naczej nazywana ożywieniem, jest środkiem stylistycznym, polegającym na nadaniu cech istot żywych przedmiotom nieożywionym. Uznajemy ją za odmianę metafory. Więcej »

  • Antonimy - definicja, zastosowanie

    Termin antonim pochodzi z języka greckiego i oznacza ‘przeciw imieniu’ (anti – „przeciw”, onoma – „imię”). Więcej »

Komentarze (0)
3 + 4 =