Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Wizja Boga, świata i człowieka w poezji Mikołaja Sępa Szarzyńskiego

Ostatnio komentowane
Związek partnerski to nie jest problem etyczny!! To problem RELIGIJNY i POLITYCZNY. Nauko...
Ewelina • 2018-09-24 04:54:52
sex
jablo • 2018-09-23 15:17:26
gupie to streszczenie i tyłek
Mama Aga • 2018-09-23 13:21:49
dobre pomocne ale mało przykładów niestety:(
kuba • 2018-09-20 19:22:38
za krótki
asd • 2018-09-20 13:05:09
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Mikołaj Sęp Szarzyński pozostawił po sobie zaledwie jeden tomik poetycki – „Rytmy albo Wiersze polskie” – który w sensie opowiadania o świecie w dużej mierze odwoływał się do barokowej emblematyki – zawarte tu obrazy poetyckie nie mają charakteru opisowego, ale stanowią raczej pretekst do wyrażenia wewnętrznego rozdarcia podmiotu lirycznego, jego Pascalowskiego „zawieszenia” w próżni pomiędzy dwoma światami: wiecznym i doczesnym.

W „Pieśniach” pochodzących prawdopodobnie z najwcześniejszego okresu twórczości Sępa (być może z pierwszych miesięcy po przejściu na wiarę katolicką) dominuje jeszcze optymizm wyrażający się w wierze w idealny ład świata urządzonego przez Stwórcę. Pojawia się już wątek przewodni dla poezji tego poety – motyw światła, służący tutaj opisowi wysławianego Boga, do którego człowiek dąży, w którego cieple i blasku pragnie się ogrzać, którego cząstki przynajmniej pragnąłby w swym „ciemnym” doczesnym życiu. Ów podziw dla harmonii i jasności kosmosu w poezji Szarzyńskiego nie stanowi jednak kresu, ani celu rzeczywistego kreowanych przez podmiot liryczny wizji – zdaje się być jedynie tłem, na którym wyraźniej dostrzec będzie można kontrast z tzw. „bytem podniebnym”, w

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 1 =