Literatura II połowy XIX w. w Europie - charakterystyka - strona 6

w głębi tajemnicze znaczenia i autentyczne wartości. Wymykają się one postrzeganiu rozumowemu oraz empirycznemu, a opisywać można je tylko dzięki symbolom.

Symbolizm stanowił całkowite zaprzeczenie realizmu i naturalizmu. Pragnął docierać do problemów wspólnych całej ludzkości, lecz ukrytych przed jej zdolnościami poznawczymi. Stosowane przez artystów symbole mogły być rozszyfrowywane tylko na płaszczyźnie intuicji, podświadomości, nigdy jednak w sposób ostateczny (olbrzymie znaczenie dla symbolistów miała także sfera snu).

Używane przez symbolistów znaki wcale nie musiały mieć odniesienia do rzeczywistości. Najważniejsze znaczenie miał sam moment konfrontacji z symbolem, próba jego rozszyfrowania, która otwierała odbiorcę na nowe jakości i wartości.

Najważniejszymi przedstawicielami symbolizmu byli m.in.: Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire, Maurice Maeterlinck, Stephane Mallarme, Bolesław Leśmian, Stanisław Wyspiański.

Podsumowanie

Druga połowa XIX stulecia była dla literatury okresem bardzo dynamicznym. W czasie, gdy Europę opanował kult nauki, pojawiały się nurty artystyczne próbujące jak najpełniej referować rzeczywistość, w jakimś stopniu uwzględniając w swoich staraniach pierwiastek naukowości. Realizm i naturalizm miały w zamyśle stanowić odbicie prawdziwego świata i umożliwiać głębsze jego poznanie.

Gdy na przełomie wieków dojdzie do kryzysu światopoglądu naukowego, nastąpi ekspansja nurtów sprzecznych z dokonaniami poprzedniej epoki. Twórcy ponownie zwrócą się w stronę sił irracjonalnych, pozarozumowych, bliższych intuicji oraz podświadomości.

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 2 =
Uczeń
2016-12-05 17:25:49
Dzięki za pomoc!
Ostatnio komentowane
f
h9\ • 2020-09-22 15:56:45
Ja tylko powiem że ,JD
Dis • 2020-09-22 15:44:51
Co
kek • 2020-09-22 15:26:13
guiguigoiu
karuigy • 2020-09-22 14:15:16
JD
frou_sen • 2020-09-22 14:07:13