Tren XIV - interpretacja i analiza

Poeta nawiązuje w swoim kolejnym Trenie do mitologii greckiej (wizja Hadesu, mit o Orfeuszu i Eurydyce).

Podmiot liryczny porównuje się do mitycznego Orfeusza, któremu udało się wyprowadzić z podziemi ukochaną żonę. Chce on podążyć ścieżkami starożytnego bohatera, bowiem ma nadzieję, że w ten sposób mógłby odzyskać córkę.

Jedyną „bronią” poety jest więc – podobnie jak w przypadku Orfeusza – poezja. Mityczny bohater ubłagał surowego Hadesa swą żałobną pieśnią, a ten zezwolił mu na wyprowadzenie żony z piekieł (jak wiadomo, podstęp nie udał się, gdyż Orfeusz – wbrew zakazowi Hadesa – spojrzał na żonę).

(…) A ty mię nie zostawiaj, wdzięczna lutni moja, / Ale ze mną pospołu pódź aż do pokoja / Surowego Plutona! (…)

– błaga poeta zaznaczając, że zrobiłby wszystko, by odzyskać córkę. Jest gotów nawet oddać za nią życie, przekonany, iż śmierć wybawi go przynajmniej od nieustannej niedoli.

Podobnie jak w przypadku większości trenów, utwór napisany jest wierszem o budowie regularnej (trzynastozgłoskowiec), ma rymy parzyste. W tekście pojawiają się: pytania retoryczne, apostrofy („A ty mię nie zostawiaj, wdzięczna lutni moja”) oraz epitety („namilszą dziewkę”).

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 3 =
Ostatnio komentowane
To jest 7.
Alice • 2020-10-28 11:43:13
hyggyy
jhfhftu • 2020-10-28 10:30:09
dobre to
Kamil • 2020-10-27 19:39:34
Opisz przemysł
Zbychu sto noga • 2020-10-25 13:38:03
Wow
Kaja • 2020-10-24 09:18:06