Sobór w Konstancji i sobór w Bazylei - historia, postanowienia

Po niewoli awiniońskiej (1309-1377) doszło do wielkiej schizmy zachodniej, czyli wewnętrznego rozbicia Kościoła katolickiego. Okres ten charakteryzował się równoczesnymi rządami dwóch, a nawet trzech papieży. Trwał od 1378 do 1416 r.

Kiedy w 1378 r. zmarł papież Grzegorz XI doszło do wyboru dwóch jego następców: przebywającego w Rzymie Urbana VI i antypapieża (drugiego papieża) Klemensa VII, który za swoją rezydencję uważał Awinion we Francji. Śmierć żadnego z nich nie rozwiązała sporu – gdy jeden papież umierał, wybierano od razu jego następcę. Konflikt postanowiono rozwiązać na soborze w Pizie w 1409 r. Próba nie powiodła się i doszło do wyboru kolejnego, czyli trzeciego papieża – Aleksandra V (tzw. papież pizański). Nie został on jednak uznany przez wszystkie kraje. Część nadal opowiadała się za Grzegorzem XII, papieżem rzymskim, bądź za Benedyktem XIII – antypapieżem awiniońskim. Wielka schizma zachodnia została zakończona dopiero na soborze w Konstancji w 1417 r.

Sobór w Konstancji

Sobór w Konstancji był szesnastym soborem powszechny. Został zwołany na życzenie cesarza Zygmunta Luksemburskiego i odbywał się w latach 1414-1418. Oficjalnie zakończył wielką schizmę zachodnią. Wówczas

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 4 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39