Teatr barokowy - cechy i przedstawiciele - strona 3

tradycji średniowiecznych misteriów, które zostały zakazane uchwałą parlamentu dopiero w latach dwudziestych. Wraz z przeniesieniem widowisk do wnętrza gmachów wprowadzono na ich scenę kobiety, których role odgrywane były do tej pory przez zamaskowanych aktorów. Tradycja masek została jednak zachowana na kolejne 150 lat, stanowiąc jeden z elementów wykwintnego stroju aktora, który stał się znakiem rozpoznawczym sceny francuskiej. Zachowała ona również klasyczną zasadę trzech jedności, która sprzyjała postulatowi dobierania takich dzieł, które niewielkim nakładem środków i starań można będzie wystawić na ciasnej scenie. Barokowy teatr francuski opierał się przede wszystkim na dwóch, wymienionych już wyżej nazwiskach – Corneille’a w dziedzinie tragedii i Moliera w dziedzinie komedii.

Teatr dworski rozwijał się z dużym powodzeniem w Polsce rządzonej przez Wazów. Za sprawą księcia Władysława zainteresowano się tutaj popularnym we Włoszech gatunkiem tzw. „dramma per musica” – późniejszej opery – który z powodzeniem realizowano w sali teatralnej na Zamku Królewskim w Warszawie, gdzie w latach 1635-48 wystawiono co najmniej siedem tego typu widowisk, zazwyczaj dla uczczenia ważnych uroczystości

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 3 =
Ostatnio komentowane
Xd
Xd • 2021-09-17 11:10:47
wow mega
wowmega123 • 2021-09-16 21:59:22
ok
. • 2021-09-14 14:03:56
cool
kam • 2021-09-13 09:10:37
Ok
Ok • 2021-09-12 14:37:55