Dziady cz. 4 - opracowanie (geneza, czas i miejsce akcji, motywy)

Geneza

Czwarta część „Dziadów” (druga według chronologii pisania) powstawała w latach 1821-22. Utwór został opublikowany w 1823 roku w II tomie „Poezji” Mickiewicza (wraz z II częścią „Dziadów” i poematem „Grażyna”). Ze względu na miejsce powstania II i IV część dramatu określa się mianem „Dziadów wileńsko-kowieńskich”.

Czas i miejsce akcji

Akcja czwartej części dramatu toczy się 2-go listopada (Dzień Zaduszny), prawdopodobnie w czasach współczesnych poecie (XIX w.). Znamy dokładny czas przebywania ducha Gustawa w domu księdza – od godziny dziewiątej do jedenastej w nocy (zjawa znika przed północą).

Miejsce akcji utworu to ubogi dom greckokatolickiego księdza. Ważnym elementem wystroju pomieszczenia jest stół ze świecami i zegar wiszący na ścianie.

Motywy

Duchy

Głównym bohaterem tej części dramatu jest duch (lub upiór) Gustawa, młodego samobójcy. Mężczyzna targnął się na swoje życie na skutek odrzucenia przez ukochaną. Po śmierci zostaje skazany na psychiczną mękę cyklicznego powtarzania własnych cierpień. Widmo przybiera postać Pustelnika i – wezwane modlitwą księdza – pojawia się w jego domu. Tam odgrywa szaleńczy spektakl, przedstawiając szczegółowo historię własnego, duchowego upadku.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 1 =
Ostatnio komentowane
.
kadzionka • 2021-10-20 15:11:25
Dziekuje
MajMos • 2021-10-20 14:36:02
Dziękuję :)
:) • 2021-10-19 17:04:53
po jakiego uda ktoś to wymyślał
czarnypjes • 2021-10-17 16:53:04
doobry artykuł
Jan Marcalik • 2021-10-15 16:22:46