Literatura II połowy XIX w. w Europie - charakterystyka - strona 2

i ukazując zwykłych ludzi i ich losy. Narracja prowadzona była w sposób obiektywny, uciekający od wszelkich ocen i wartościowania.

Po raz pierwszy terminu „realizm” użyto w 1826 r. w 13. numerze „Mercure français du XIX siecle”. Zastosowany został on jako synonim dla tzw. „literatury prawdy”. Szybko jednak zyskał negatywny wydźwięk i stał się cennym orężem w ręku krytyków literackich walczących z literaturą imitującą prawdziwe życie. Dopiero w 1857 r. nastąpiła zmiana znaczenia tego terminu, do której przyczynił się Jules Champfelury (rozprawa „Le réalisme”). Przede wszystkim zanegował on sensowność stosowania tego terminu w odniesieniu do literatury, która zupełnie nie przystaje do realnego życia, a przedstawione w niej opisy nacechowane są wewnętrznymi emocjami autora. Wśród prawdziwych realistów wymieniał Balzaka i Stendhala. Innym znaczącym twórcą reprezentującym realizm był Gustaw Flaubert (chociaż sam nie chciał, by go tak określano).

Najważniejsi teoretycy realizmu (Champfleury, Duranty, Thulie) postulowali, aby artyści tworząc swoje dzieło, czynili niezbędne obserwacje, wywiady środowiskowe itp. Dzięki temu ich prace nie będą zbyt odbiegać od prawdy. Zalecali także, by

Komentarze (1)
Wynik działania 5 + 3 =
Uczeń
2016-12-05 17:25:49
Dzięki za pomoc!
Ostatnio komentowane
f
h9\ • 2020-09-22 15:56:45
Ja tylko powiem że ,JD
Dis • 2020-09-22 15:44:51
Co
kek • 2020-09-22 15:26:13
guiguigoiu
karuigy • 2020-09-22 14:15:16
JD
frou_sen • 2020-09-22 14:07:13