Inkwizycja - definicja, historia, znaczenie - strona 2

innej osobie duchownej. Taki pokutnik był do końca życia zobowiązany do uczestnictwa we wszystkich nabożeństwach parafialnego kościoła oraz do zachowania wstrzemięźliwości seksualnej. Nosił również specjalny strój z krzyżem na ubraniu. Jeśli heretyk w obliczu śmierci, tj. przed samą egzekucją, odwoływał swoje poglądy był karany dożywotnim więzieniem.

Należy podkreślić, że wszystkie zasady prawne, nie wyłączając kary śmierci przez spalenie, wzięto do inkwizycji z ówczesnego prawodawstwa świeckiego. To co dziś jawi się jako szczególne okrucieństwo władz kościelnych, tak naprawdę wynikało z surowości całej epoki. Publiczne wykonywanie kary śmierci było swego rodzaju widowiskiem dla mieszkańców miast i wsi, niezależnie czy karano w ten sposób heretyka czy złodzieja.

Inkwizycja na świecie

Inkwizycja była powoływana w różnych krajach, stąd mówi się o np. inkwizycji hiszpańskiej, niemieckiej, portugalskiej, rzymskiej. Ponadto w każdym państwie jej działalność miała różne nasilenie. W Polsce powołanie urzędu papieskiej inkwizycji nastąpiło bullą papieża Jana XXII z 1 maja 1318 roku. Jej działania nie były jednak specjalnie spektakularne, gdyż do końca XIV w. Polska pozostawała poza zasięgiem znacznych herezji. Później pojawili się na ziemiach polskich husyci, ale na przestrzeni całego XV stulecia śmierć na stosie poniosło zaledwie około 8 osób.

Najbardziej znana jest inkwizycja hiszpańska. Została ona ustanowiona w 1479 r. przez króla Ferdynanda V i Izabelę Kastylijska, oczywiście za aprobatą papieża Sykstusa IV. Jej zadaniem było ściganie konwertytów z judaizmu i islamu — zwanych odpowiednio marranami albo moryskami — jawnie lub skrycie wracających do swoich pierwotnych religii. Tępiono wszelkie odchylenia od oficjalnego modeli religii chrześcijańskiej, stosując tortury i śmierć na stosie. Najbardziej osławionym inkwizytorem tego okresu był Tomasza Torquemada. Hiszpańska inkwizycja różniła się od inkwizycji kościelnej z XIII w. tym, że wówczas władza państwowa była ramieniem inkwizycji, a w Hiszpanii, stała się ona ramieniem monarchy. Papież Sykstus IV nie zgłaszał jednak większych zastrzeżeń. W ten sposób 1492 r. wypędzono z Hiszpanii Żydów, a 10 lat później Arabów. Kto nie przyjął chrztu, musiał opuścić kraj.

Zakończenie działalności

W 1542 r. papież Paweł III ustanowił Święte Oficjum jako najwyższy trybunał apelacyjny w procesach o herezję. Było to pierwsze ministerstwo centralne Kościoła (Kongregacja). Paweł IV w 1967 r. zmienił jego nazwę Kongregację do Spraw Doktryny Wiary oraz wyznaczył mu bardziej pozytywną funkcję popierania, a nie tylko strzeżenia, doktryny katolickiej. Sama inkwizycja w rzeczywistości działała do XVIII w. Wyjątek stanowią Włochy, gdzie została zniesiona dopiero w 1859 r. przez papieża Piusa IX.

Liczby ofiar inkwizycji, spalonych na stosie, nie zdołali historycy określić nawet w prawdopodobnym przybliżeniu, przede wszystkim ze względu na brak źródeł; jeżeli zaś w źródłach występują liczby skazanych przez inkwizycję papieską, to najczęściej obejmują one wszystkich, od tych, którym nałożono pokutę, aż do ukaranych śmiercią. Współczesny Kościół przyznaje, że działalność inkwizycji nie odpowiadała nauce Chrystusa.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 4 =
Ostatnio komentowane
Przydały mi się te choroby
• 2022-10-02 10:10:41
Yyy
• 2022-10-01 13:23:41
Super przydało mi się to do zadania z Religii
• 2022-09-29 12:48:27
Dziękuję, pomogło mi w nauce :)
• 2022-09-29 12:05:27
Bardzo pomocny
• 2022-09-29 09:23:04