Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Cyprian Kamil Norwid W Weronie - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
dobre pomocne ale mało przykładów niestety:(
kuba • 2018-09-20 19:22:38
za krótki
asd • 2018-09-20 13:05:09
Co to za trzykropki???!!!
Kamel • 2018-09-18 18:11:05
Wy Qnie
• 2018-09-18 13:07:35
Nein
Hitler • 2018-09-18 07:36:51
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Geneza

Wiersz Cypriana Kamila Norwida pt. „W Weronie” znalazł się w jednym z najważniejszych zbiorów poetyckich twórcy, czyli „Vade-mecum”, powstałym między 1857 a 1865 r. Łaciński tytuł owego cyklu znaczy tyle, co „chodź za mną”. Juliusz Gomulicki zaznacza, że Norwid stworzył w nim kreację podmiotu-pielgrzyma, który na wzór Dantego proponuje odbiorcy wędrówkę po „piekle teraźniejszości”. Jednym z etapów podróży jest między innymi włoska Werona będąca inspiracją dla wiersza poety.

Współczująca natura

Utwór nawiązuje do tragedii Williama Szekspira, pt. „Romeo i Julia”, przedstawiającej historię nieszczęśliwej miłości dwojga kochanków. Sytuacja liryczna wiersza nie dotyczy samej fabuły dramatu, ale zostaje umiejscowiona w czasach współczesnych autorowi. Oto nad domami dwóch zwaśnionych rodów – Kapuletich i Montekich - pojawia się „łagodne oko błękitu”, a więc księżyc. Poeta opisuje ciało niebieskie za pomocą metafory wyposażającej przyrodę w cechy ludzkie. Ponadto funkcją tej antropomorfizacji jest przypisanie naturze zdolności współodczuwania ze światem ludzkim. Oko po pierwsze patrzy bowiem na ziemię, a następnie zrzuca gwiazdę, która jest nazywana łzą przeznaczoną dla „Julietty”

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 1 =