Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Grób Agamemnona - streszczenie

Ostatnio komentowane
Całkiem przydatne! ...
Anna Maria-Wesołowska • 2020-01-25 16:25:01
Rodzina (na szczęście) nie jest przystankiem lecz pierwszą naturalną grupą społeczn...
Władysław • 2020-01-25 07:50:20
W ostatnich latach na naszym rynku prasowym pojawiło się wiele kolorowych, pięknie wyda...
Władysław • 2020-01-25 07:46:55
Zhańbiony Mężczyzna Autor: Władysław Pitak Młodzi mężczyźni nie spieszą się d...
Władysław • 2020-01-25 07:42:34
SĄD SĄDEM A ,,SPRAWIEDLIWOŚĆ" TO ZUPEŁNIE INNA SPRAWA CHOĆ WIELU POCZCIWOTOM ZALEŻY...
LESZEK • 2020-01-24 09:05:27
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Grób Agamemnona” to fragment większego poematu Juliusza Słowackiego, pt. „Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu”. Został on jednak opublikowany również oddzielnie (razem z „Lillą Wenedą”) w 1840 roku. Poeta nawiązuje w tej pieśni do swojej wizyty w Grecji, w starożytnych Mykenach, gdzie zwiedzał tytułowy Grób Agamemnona, zwany inaczej Skarbcem Atreusza.

Opis antycznego zabytku stanowi jednakże tylko pretekst do ogólnych refleksji nad problematyką narodu, sztuki i historii. Pieśń rozpoczyna się apostrofą do lutni, metafory poetyckiego natchnienia, którą poeta prosi, aby zdołała oddać jego posępne przemyślenia. Podmiot tekstu jest w niezwykle smutnym nastroju, ponieważ znajduje się we wnętrzu grobu Agamemnona. Z oddali dobiega do niego słaby głos harfy Homera. Wiatr trąca pajęczyny rozpostarte między kamieniami starożytnej budowli, a wraz z nim do wnętrza wpadają nasiona egzotycznych roślin. Słychać cykanie świerszczy, w którym poeta dostrzega zwiastun końca rapsodu (starożytnej pieśni bohaterskiej). Podmiot czuje się cichy i martwy jak spoczywające w grobie szczątki Atrydów.
 
Następnie zrywa jeden liść z dębu, który znajduje się przy wejściu i blokuje dopływ światła. Czynność ta powoduje

Polecamy również:

  • Grób Agamemnona - treść wiersza

     INiech fantastycznie lutnia nastrojonaWtóruje myśli posępnej i ciemnej —Bom oto wstąpił w grób AgamemnonaI siedzę cichy w kopule podziemnej,Co krwią Atrydów zwalana okrutną.Serce zasnęło, lecz śni. — Jak mi smutno! IIO! jak daleko brzmi ta harfa złota,Której mi... Więcej »

Komentarze (0)
2 + 4 =