Reforma gregoriańska - na czym polegała? - strona 3

VII przybył Henryk IV i przed bramą zamkową (25-28.01.1077) stał jako pokutnik, prosząc o zwolnienie z ekskomuniki. Tym samym Kanossa stała się symbolem upokorzenia króla przed papieżem, a szerzej –  władzy państwowej przed władzą kościelną. Konflikt rozgorzał na nowo w 1080 r., kiedy to Grzegorz VII ponowił ekskomunikę. Tym razem jej skutek był mniejszy niż przed czterema laty. Henrykowi IV udało się doprowadzić do usunięcia Grzegorza VII z urzędu i obwołania nowym biskupem Rzymu arcybiskupa z Rawenny, Klemensa III. To z jego rąk został w 1084 r. koronowany na cesarza. Papież Grzegorz VII został natomiast wygnany z Wiecznego Miasta i zmarł w 1085 r. w Salerno.

Ostatecznie konflikt między cesarstwem a papiestwem został rozwiązany dopiero we wrześniu 1122 roku, na mocy konkordatu w Wormacji zawartego między papieżem Kalikstem II a cesarzem Henrykiem V. Cesarz zrzekł się wówczas inwestytury kościelnej duchowieństwa przez nadawanie pierścienia i pastorału, przekazując prawo wyboru biskupów kapitułom katedralnym. Miał jednak prawo  do przekazania świeckiego lenna za pomocą berła i przyjęcia przysięgi wierności, od biskupów w Niemczech przed sakrą, od biskupów w innych krajach cesarstwa – w ciągu 6 miesięcy po sakrze. Układ z Wormacji uznaje się za oficjalne zakończenie sporu o inwestyturę.

Reforma gregoriańska nie dotyczyła jednak wyłącznie sporu o władzę między papieżem i cesarzem oraz kwestii symonii i celibatu. Sprzyjała bowiem także rozwojowi teologii i dała początek scholastyce.  Do teologii wprowadzono wówczas metodę dialektyki, rozważając każdy problem od strony „tak i nie” (sic et non). Dowartościowano w ten sposób udział rozumu w interpretacji prawd wiary. Zwolennikami takiej metody był m.in. św. Anzelm z Canterbury, nazywany zresztą ojcem scholastyki, oraz Piotr Abelard.

W reformie gregoriańskiej walczono o wolność Kościoła nie tylko od świeckich władców, ale również od świeckiego prawa zwyczajowego. Postulowano zatem powrót do czystego Kościoła, tj. Kościoła rządzącego się własnymi prawami. Zaczęto tworzyć nowe zbiory, które stały się prawną podstawą działalności reformatorskiej. Owo ujednolicenie prawa , przysłużyło się wzrostowi autorytetu papiestwa jako najwyższej normie prawa kościelnego. Przyczyniło się także do ujednolicenia struktur w Kościele i spowodowało rozwój kurii rzymskiej, która stopniowo stawała się instytucją o międzynarodowym charakterze. W okresie reformy rozbudowano również praktykę wysyłania legatów papieskich.

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 3 =
Ostatnio komentowane
Przydały mi się te choroby
• 2022-10-02 10:10:41
Yyy
• 2022-10-01 13:23:41
Super przydało mi się to do zadania z Religii
• 2022-09-29 12:48:27
Dziękuję, pomogło mi w nauce :)
• 2022-09-29 12:05:27
Bardzo pomocny
• 2022-09-29 09:23:04