Skarga umierającego - interpretacja i analiza - strona 3

„ars moriendi”. Sztuka umierania była motywem bardzo popularnym w późnym średniowieczu. Bardzo charakterystyczna, religijnie nacechowana hierarchia wartości powodowała, iż największym pragnieniem ludzkim stało się dołączenie po śmierci do Boga i świętych. Wierzono, iż sąd nad zmarłym dokonuje się już w miejscu jego śmierci, później zaś dusza trafia do wskazanego miejsca. Stąd narodził się pomysł, by pomóc ludziom przygotować się na swoje ostatnie chwile i zwiększyć ich szanse na dostanie się przed oblicze Stwórcy.

Konający przedstawiony w „Skardze umierającego” musiał być ważną postacią. Świadczą o tym opisy bogactw oraz fragmenty mówiące o jego dworskim życiu. Jednak w obliczu śmierci pozostał on z niczym – nie weźmie swoich dóbr do grobu ani też nie wróci po nie. Odczuwa wielki lęk i przerażenie, nie wie bowiem, dokąd trafi po opuszczeniu tego świata. Próbuje więc wykonać rachunek sumienia i odkupić swoje grzechy.

Rady charakterystyczne dla średniowiecznych podręczników sztuki umierania szczególnie dobrze widoczne są w przekazie wrocławskim, w którym wypowiadają je zgromadzeni ludzie. Zalecają oni umierającemu, by rozdał swoje bogactwa, rozwiązał dawne konflikty i szukał przyjaciół,

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 1 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39