Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Nurt religijno-filozoficzny w poezji (M. Sęp-Szarzyński, D. Naborowski, Z. Morsztyn)

Ostatnio komentowane
I dzeciaki w liceach pozniej wypisuja takie bzdury. IUS NATURALE!!! Nie zadne LEX! To sa p...
Lujiki • 2019-09-19 22:08:57
/
mari • 2019-09-19 15:47:31
bardzo fajne :)
twoja stara • 2019-09-19 12:32:42
Pal wroty
dawid • 2019-09-19 09:22:07
gituwa
mlodymuszkieter • 2019-09-18 19:32:07
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Przemiany społeczne wywołane działalnością sił kontrreformacyjnych zaowocowały nowym sposobem patrzenia na świat, w którym dominowało poczucie zagubienia jednostki pomiędzy skrajnymi wartościami, rozdarcia pomiędzy światem doczesnym i wiecznym, jak i narastającym dramatyzmem pytań o sens ludzkiej egzystencji. Z owych zależności wyrósł na gruncie polskiego baroku bardzo silny i wyrazisty nurt poezji o charakterze religijno-filozoficznym, w którym upatruje się źródła najcenniejszych dla tej epoki idei i najbardziej złożonych poetycko obrazów.

Za jednego z najważniejszych przedstawicieli tego nurtu uznaje się Mikołaja Sępa Szarzyńskiego jako autora poezji będącej artystycznym świadectwem rzeczywistego rozdarcia światopoglądowego młodego konwertyty, który w swojej świeżej, bardzo emocjonalnej wierze w na nowo odnalezionego Boga dostrzega jednocześnie marność doczesnego świata, stanowiącego zaledwie niedoskonałe, pokryte cieniem odbicie idealnej światłości życia wiecznego. Szarzyński nadał swym przemyśleniom ton głęboko filozoficzny, czerpiąc z resztą inspirację ze spuścizny myślicieli poprzednich epok, niezwykle istotny dla jego twórczości motyw zawieszenia ludzkiej egzystencji pomiędzy

Polecamy również:

Komentarze (0)
1 + 1 =