Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Nurt religijno-filozoficzny w poezji (M. Sęp-Szarzyński, D. Naborowski, Z. Morsztyn)

Ostatnio komentowane
fajne
f0x • 2019-01-17 11:14:23
Tekst należy poprawić ze względu na to, że funkcje sądowe Izby Lordów zostały już ...
Bartek • 2019-01-16 19:11:55
chcesz w pape
SSASS • 2019-01-15 22:12:16
dzięki
ola • 2019-01-14 16:34:59
lol
lololol • 2019-01-14 15:22:12
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Przemiany społeczne wywołane działalnością sił kontrreformacyjnych zaowocowały nowym sposobem patrzenia na świat, w którym dominowało poczucie zagubienia jednostki pomiędzy skrajnymi wartościami, rozdarcia pomiędzy światem doczesnym i wiecznym, jak i narastającym dramatyzmem pytań o sens ludzkiej egzystencji. Z owych zależności wyrósł na gruncie polskiego baroku bardzo silny i wyrazisty nurt poezji o charakterze religijno-filozoficznym, w którym upatruje się źródła najcenniejszych dla tej epoki idei i najbardziej złożonych poetycko obrazów.

Za jednego z najważniejszych przedstawicieli tego nurtu uznaje się Mikołaja Sępa Szarzyńskiego jako autora poezji będącej artystycznym świadectwem rzeczywistego rozdarcia światopoglądowego młodego konwertyty, który w swojej świeżej, bardzo emocjonalnej wierze w na nowo odnalezionego Boga dostrzega jednocześnie marność doczesnego świata, stanowiącego zaledwie niedoskonałe, pokryte cieniem odbicie idealnej światłości życia wiecznego. Szarzyński nadał swym przemyśleniom ton głęboko filozoficzny, czerpiąc z resztą inspirację ze spuścizny myślicieli poprzednich epok, niezwykle istotny dla jego twórczości motyw zawieszenia ludzkiej egzystencji pomiędzy

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 4 =