Konstantyn Wielki i chrześcijaństwo - edykt mediolański - data, skutki

Konstantyn Wielki jest uważany przez historyków za pierwszego chrześcijańskiego cesarza rzymskiego. Na świat przyszedł ok. 285 r. w rodzinie pogańskiej; jego rodzicami byli Konstancjusz Chlorus (generał legionów, następnie cesarz) oraz Helena (córka oberżysty; później zaliczona w poczet świętych Kościoła). Panował w latach 306-337; przy czym do 324 r. był cesarzem Zachodu, a po zwycięskiej wojnie z Licyniuszem został jednowładcą całego imperium rzymskiego.

Już na początku swoich rządów Konstantyn stosował praktyczną tolerancję względem chrześcijan. Punktem zwrotnym był jednak 312 r., kiedy to przed bitwą z Maksencjuszem, Konstantyn miał widzenie. Według przekazu Euzebiusza z Cezarei cesarz zwrócił się najpierw o pomoc w walce do swego bóstwa opiekuńczego, Apollo, ale z wojskiem zobaczył późnym popołudniem na niebie „świetlany znak krzyża na słońcu” i wypisane obok słowa „w tym znaku zwyciężysz” (łac. In hoc signo vinces).  Następnie we śnie Konstantynowi ukazał się Chrystus z krzyżem i polecił mu przyjąć ten znak jako obronę i pomoc w walce. Cesarz następnego dnia umieścił monogram Chrystusa na sztandarach i przypisał Bożej pomocy swoje zwycięstwo nad wojskami Maksencjusza przy moście

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 3 =
Ostatnio komentowane
- nie występuje w nim brak emocjonalnego nacechowania wypowiedzi Artykuł sugeruje użyc...
Gość • 2021-01-21 11:29:21
00000000000000000000
000000000000 • 2021-01-21 08:39:13
kto pytał
Krzych • 2021-01-21 08:27:29
Jest ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:35:41
jest bardzo ciekawy
Agnieszka • 2021-01-20 09:34:12