Panny z Awinionu - opis, interpretacja i analiza obrazu

Panny z Awinionu - opis

„Panny z Awinionu” to najsłynniejszy obraz Pabla Picassa, namalowany w 1907 roku i oficjalnie rozpoczynający okres kubizmu w twórczości Picassa.

Dzieło przedstawia pięć nagich kobiet, prostytutek z ulicy d’Avinyo w Barcelonie. Dwie z nich zostały umieszczone w centralnej części obrazu w pozycji stojącej. Kobiety patrzą w kierunku odbiorcy – jedna z nich unosi obie ręce nad głową, druga jedną dłonią podtrzymuje materiał zasłaniający jej nogi. Są one również wyraźniej oświetlone i wyodrębniają się z tła.

Pozostałe trzy dziewczęta zostały przedstawiony w sposób całkowicie nierealistyczny. Szczególnej deformacji podlegają ich twarze, przypominające afrykańskie maski oraz figury zwierzęce. Również poszczególne elementy ich sylwetek wydaja się zgeometryzowane i poprzemieszczane. Jedna z kobiet została sportretowana z profilu, natomiast pozostałe zdają się pląsać w nietypowy sposób. Tkanina, która zakrywa dolną część ciał kobiet oraz znajduje się w tle, całkowicie zlewa się z ludzkimi sylwetkami.

Na obrazie wyraźnie brakuje perspektywy. Wszystkie elementy (kobiety i materiał) sprawiają wrażenie stanowiących jedną martwą całość. Dominuje tu kolorystyka łagodnych odcieni czerwieni i czerni, pojawia się również barwa biała w tonacji niebieskawej.

Panny z Awinionu - interpretacja i analiza

„Panny z Awinionu” to obraz kubistyczny. Mamy tu do czynienia z odejściem od mimetyzmu i geometryzacją kobiecych sylwetek. Bryła zostaje rozbita na szereg pojedynczych elementów. Picasso pokazuje ludzkie ciało na wielu płaszczyznach równocześnie: przodem, z profilu, z dołu i z góry. Dzięki temu zabiegowi obraz zyskuje pewną dynamikę.

Brak perspektywy i kolorystyka przywodzą na myśl inspiracje malarstwem wazowym czerwonofigurowym. Tym samym kobiece ciało staje się na „Pannach z Awinionu” artefaktem. Wyraźne deformacje twarzy przypominają iberyjskie i afrykańskie maski. Picasso niejako pokazuje stopniowy proces deformacji i utożsamiania się tego, co ludzkie ze sferą przedmiotów nieorganicznych.

Kobiety znajdujące się w centralnej części obrazu posiadają twarze z martwymi, nieruchomymi oczami i wyraźnie zmienionymi proporcjami nosa, ust oraz czoła. Pozostałe dziewczęta charakteryzują się natomiast twarzami już w pełni przekształconymi w dziwaczne drewniane maski. Jedna z nich, całkowicie zmalowana na czarno, przypomina głowę jakiegoś zwierzęcia. Owo przeistoczenie, podobnie jak w sztuce Czarnego Kontynentu, uruchamia sensy duchowe.

Picasso sięgając po formę aktu, dokonuje jednocześnie jego całkowitego przewartościowania. Kobieta tradycyjnie przedstawiana jako piękna i delikatna, tutaj jawi się w zupełnie odmiennej estetyce. Relacje między pięknem i brzydotą ulegają zachwianiu. Brzydota staje się przedmiotem przeżycia estetycznego. Zdeformowane atrybuty kobiecości: piersi, ramiona, nogi zyskują wymiar indywidualny – niejako oderwany od całości sylwetki.

Każda z poszczególnych części staje się osobnym przedmiotem refleksji i adoracji.

Polecamy również:

  • Guernica - opis, intepretacja i analiza obrazu

    „Guernica” to słynny obraz Pabla Picassa namalowany w 1937 roku w reakcji na wojnę domową w Hiszpanii. Dzieło jest aktem protestu wobec przemocy i jednocześnie wielką manifestacją pacyfizmu. Więcej »

  • Martwa natura z kotem - opis, interpretacja i analiza obrazu

    „Martwa natura z kotem” to obraz namalowany przez Picassa w 1962 roku, jednak wyraźnie utrzymany w estetyce kubizmu. Malarz potraktował tematykę martwej natury dość osobliwie, składają się bowiem na nią na wpół żywe i martwe zwierzęta, które znajdują się na tacy, wyraźnie przygotowanej do... Więcej »

Komentarze (1)
Wynik działania 1 + 3 =
jakub
2018-05-17 12:10:11
pozdro 7 klasa
Ostatnio komentowane
slabe fch0j
• 2022-11-30 16:07:03
dzięki
• 2022-11-28 16:21:19
ok
• 2022-11-25 15:27:39
super
• 2022-11-24 18:51:50