Horacy, Do Pompejusza Grosfusa - analiza i interpretacja

Forma

Horacy jest autorem licznych hymnów oraz ód. Jedną z nich jest oda pt. Do Pompejusza Grofusa, posiadacza ziemskiego z Sycylii. Podmiot mówiący w wierszu nawołuje zamożnego ziemianina do przemyślenia swojego postępowania, polegającego na przywiązaniu do majątku materialnego i braku umiaru. Na końcu utworu podmiot przyrównuje Pompejusza do siebie. Pojawienie się jego postaci jest raczej zatem przypadkowe i stanowi pretekst do snucia rozważań na temat programu życia.

Homo viator

Poeta porównuje człowieka do wiecznego samotnego żeglarza, wędrowca. Popularny w starożytności motyw homo viator polegał na postrzeganiu życia jako nieustannej podróży. Jest to zazwyczaj wędrówka do określonego celu – jest nim idealny, a raczej wyidealizowany dom, ojczyzna. To podróżowanie posiada głęboki sens, ponieważ dzięki niej, człowiek nabywa doświadczenia i życiowej mądrości.

Podmiot zastanawia się co jej przyczyną podróży i tułaczek podejmowanych przez ludzi, właściwie od początku istnienia świata. Dochodzi do wniosku, że nawet jeśli jest to rodzaj ucieczki, to człowiek nie jest w stanie uciec od samego siebie.

Etyka stoicka

Tak jak w innych utworach, tak tutaj Horacy manifestuje swoje przekonanie do doktryn stoicyzmu. Stoicy bowiem głosili, że szczęście jest zależne od cnoty, czyli uczciwego i etycznego postępowania. Człowiek może osiągnąć szczęście wyłącznie poprzez życie w zgodzie ze swoją naturą. Należy adekwatnie oceniać swoje możliwości (fizycznie i intelektualne) i podejmować się tych zadań, które jesteśmy w stanie wypełnić. Dla stoików dobra materialne nie miały wielkiego znaczenia, odradzali gromadzenie ich, ale też nie wykluczali ich potrzeby w życiu.  Głosili, że do godnego życia wystarczy materialne minimum i tę tezę podkreśla Horacy w jednej ze strof ody:

[…]

a mnie od losu starczy w skromnym darze

greckiej Kameny pieśń i szczupła scheda.

Z dumą odpycham zawistnych, o poklask

pospólstwa nie dbam.

Polecamy również:

  • Do Pompejusza Grosfusa - treść wiersza

    O spokój błaga bogów w czas podróżysamotny żeglarz na egejskiej toni,kiedy na niebie gwiazdy gasną, księżycchmura przysłoni [...] Kto poprzestaje na małym, solniczkąojców świeci między stołów darami,ma sen spokojny, dobrej myśli brudnachciwość nie plami. Więcej »

Komentarze (2)
Wynik działania 2 + 4 =
Antoni
2023-03-08 18:30:51
bardzo przydatne
Rafał
2019-11-21 16:11:48
Przydatne, zapożyczyłem kilka zdań do własnej pracy.
  • Najnowsze
  • Losowe
Ostatnio komentowane
krokti
• 2024-04-21 14:15:02
bez marii bylby nikim, bez pozdra
• 2024-04-18 17:47:36
bARDZO FAJY TEKST! POWIEM SZCZERZE, ŻE MIAŁEM WZWÓD W TEMACIE PANIEN pOCKICH, ZWŁasza ...
• 2024-04-18 14:07:19
Fajne
• 2024-04-17 15:24:05
@Mariola - dziękujemy za zwrócenie uwagi, wpis został poprawiony. Pozdrawiamy :)
• 2024-04-16 07:36:55