Stoicyzm - definicja, cechy, przedstawiciele

Geneza

Stoicyzm to kierunek filozoficzny, który rozwinął się w III w. p. n. e., w tak zwanym hellenistycznym okresie greckiej filozofii. Inicjatorem tego prądu był Zenon z Kition, który w 300 r. p. n. e. założył szkołę w Atenach, w „Stoa Poikile” („Brama Malowana”), od czego wzięła się nazwa kierunku. Kontynuatorem myśli Zenona był Chryzyp. Światopoglądowo stoicy nawiązywali do Heraklita i cyników. W dziejach stoicyzmu wyróżnia się trzy okresy: „stara szkoła ateńska”, „średnia szkoła”, która rozwijała się na wyspie Rodos na przełomie II i I w. p. n. e. i „młodsza szkoła”. Ta ostatnia powstała w Rzymie, w okresie Cesarstwa. Największy wpływ na filozofię europejską mieli przedstawiciele okresu rzymskiego, czyli Seneka i Marek Aureliusz.

Stoicka etyka

Stoicyzm w potocznym rozumieniu sprowadza się przede wszystkim do pewnej postawy moralnej, zgodnie z którą w życiu należy zachować swoistą obojętność, to znaczy wyzbyć się skrajnych emocji, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych (tak zwanych afektów). Stan ten nazywali stoicy apatią. Jest on wyznacznikiem prawdziwego mędrca. Według stoików mędrzec powinien zrezygnować nawet ze współczucia, ponieważ uniemożliwia ono trzeźwy osąd sytuacji.

Komentarze (1)
Wynik działania 4 + 4 =
Damian
2019-12-04 10:25:25
w tekście są poważne błędy merytoryczne
Ostatnio komentowane
które to interpretacja?
Sylwia • 2020-10-18 12:46:17
Dobre
Bartek • 2020-10-18 12:38:41
Dzięki
Siano • 2020-10-17 15:44:01
Szkoda, że ludzie, którzy coś wiedzą na temat edukacji - są usuwani..., a przychodzą...
Szkoda • 2020-10-15 06:56:27