Mianem „kampanii wrześniowej” określa się popularnie agresję III Rzeszy i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku, i toczone pomiędzy 1 września a 6 października walki. Określenie to, mimo swojej ogromnej popularności w literaturze, jest jednak obecnie negowane przez wielu historyków jako niepoprawne i będące wytworem niemieckiej propagandy, stąd też wprowadza się nową nazwę - kampania polska.
Agresja niemiecka na Polskę była efektem wieloletnich sporów pomiędzy obydwoma państwami, prowadzonymi zarówno na płaszczyźnie ideologicznej, historycznej jak i propagandowej. Od roku 1919 i wejścia w życie traktatu wersalskiego Niemcy nie chciały zgodzić się na nowy układ granic na wschodzie, odbierający im część Pomorza, Wielkopolskę i Śląsk.
Naczelnym celem polityki niemieckiej było więc odebranie owych terenów, uważanych w Niemczech za rdzennie germańskie. Niemcy widziały również w Polsce naturalnego sojusznika Francji, a więc głównego gwaranta ciężkich warunków traktatu wersalskiego.
Kliknij mnie:
Stosunek Niemiec do Polski zmienił się przejściowo po roku 1933, kiedy to do władzy doszedł Adolf Hitler. Widział on bowiem w Polsce potencjalnego sojusznika w walce przeciwko komunizmowi i ZSRR, głównego wroga ideologicznego. Jednakże dosyć prędko okazało się, że Polacy nie zamierzają zmieniać sojuszy i angażować się w przymierze z III Rzeszą.
Polska polityka zagraniczna opierała się na tzw. polityce równowagi, czyli utrzymywaniu równego dystansu pomiędzy ZSRR i Niemcami. Oprócz tego polscy politycy znacznie przeceniali siłę polskiej armii, licząc na jej umiejętności i wsparcie sojuszników. Polska stawała się z potencjalnego sojusznika główną przeszkodą.
Oficjalnym pretekstem do wojny była sprawa Wolnego Miasta Gdańska i zbudowania eksterytorialnej autostrady, łączącej Prusy Wschodnie i Pomorze, a przebiegającej przez terytorium Korytarza. Oprócz tego Niemcy wymagali przyłączenie się Polski do paktu antykominternowskiego, czyli jednoznaczne opowiedzenie się przeciwko ZSRR.
Dyplomacja niemiecka doskonale zdawała sobie sprawę, że wobec postawy władz polskich żądania te nie będą mogły być zrealizowane i będą stanowić casus belli. Ostatnim aktem przygotowawczym było niespodziewane podpisanie sojuszu pomiędzy ZSRR i Niemcami (pakt Ribbentrop – Mołotow, 23.08.1939 roku). Od tego momentu wojna była nieunikniona.