Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Beniowski - interpretacja

Ostatnio komentowane
"Jezu Chry..."! Dawno już nie czytałem tak czerwonego, komuszego, wypaczonego opracowani...
Otwórz oczy • 2018-08-15 18:21:31
Według mnie bardzo przydatne dzięki temu tekstowi mniej więcej zrozumiałam jak dział...
Emilia • 2018-07-26 20:05:25
@Hasher To zależy już od tłumacza przekładu(Pisma zostały napisane w kilku językach ...
Hgfhfg • 2018-07-09 11:34:37
ok
andrzej duda • 2018-06-14 10:31:18
Super na spr.
Evogy • 2018-06-07 17:45:08
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Beniowski” to poemat dygresyjny Juliusza Słowackiego, w którym akcja ma charakter pretekstowy, natomiast najważniejszą rolę odgrywają dygresje, czyli wypowiedzi autora-narratora. Dzieło to zapowiada nowy okres w twórczości poety.

Jak ujmuje to Alina Witkowska, „Beniowski” jest poematem „pożegnań” i „polemik”. Słowacki rozstaje się w nim z ulubionym typem romantycznego samotnika, przewartościowuje czołowe motywy literackie epoki, a ponadto dokonuje rozrachunku z Adamem Mickiewiczem. Jest również „Beniowski” świadectwem kryzysu twórczego poety, oprócz warstwy polemicznej i ironicznej nie ma w nim bowiem żadnej propozycji programu pozytywnego.

Ironia romantyczna

„Beniowski” to dzieło, w którym na szeroką skalę doszła do głosu romantyczna koncepcja ironii. Polega ona mianowicie na tym, że narrator przejmuje całkowitą władzę nad światem przedstawionym i dokonuje demistyfikacji jego literackiego statusu. Miesza więc wątki i motywy, nieustannie zaznacza swoją obecność, twierdzi na przykład, że do danej kwestii wróci potem, ponieważ teraz ma ochotę zająć się czymś innym. Postać narratora nosi wyraźne cechy biografii Słowackiego. Znamienne również, że narrator sam staje się bohaterem opowiadanej

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 2 =