Dusiołek – interpretacja i analiza

„Dusiołek” to minipoemat Leśmiana, który znalazł się w tomie „Łąka” z 1920 roku. To właśnie w tym wybitnym zbiorze poetyckim po raz pierwszy doszła do głosu nieskrępowana wyobraźnia autora „Dziewczyny” i jego charakterystyczna poetyka oparta na zamiłowaniu do symbolu, fantastyki i folkloru. „Dusiołek” jest stylizowany na ludową balladę o leśnym stworze, który czyha na przypadkowych podróżników, po to aby podczas snu „wydusić” z nich duszę. Taka właśnie przygoda przytrafia się Bajdale wędrującemu ze swoim inwentarzem: szkapą i wołem. Fabularna i językowa warstwa tekstu są zatem mocno osadzone na motywach ludowych wierzeń i zabobonów.

Mikrorealizm

W tekście ujawnia się znamienna dla Leśmiana tendencja poetycka, którą Jerzy Kwiatkowski nazywa mikrorealizmem. Polega ona na dokładnym odtworzeniu w wierszu najdrobniejszych szczegółów świata przyrody. Podmiot skupia się zatem nie tylko na zdaniu relacji z niezwykłego wydarzenia, ale również na przedstawieniu portretu biorących w nim udział bohaterów. Czytelnik otrzymuje przede wszystkim namacalny obraz Dusiołka przypominającego półzwierzę-półczłowieka. Leśmian nie szczędzi w tej materii opisów brzydoty, co zbliża tekst do barokowej, turpistycznej

Polecamy również:

  • Dusiołek - treść wiersza

    Szedł po świecie Bajdała, Co go wiosna zagrzała, — Oprócz siebie — wiódł szkapę, oprócz szkapy — wołu, Tyleż tędy, co wszędy, szedł z nimi pospołu. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 3 + 5 =
Ostatnio komentowane
.
H • 2021-11-26 16:53:22
Spoko
Kowal • 2021-11-24 18:52:36
Dzięki za to
Niewiadomym:) • 2021-11-24 17:45:42
dzk
mnie • 2021-11-23 20:42:14
Przydatna informacja, pozdrawiam
janek • 2021-11-23 13:00:25