Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Dusiołek - treść wiersza

Ostatnio komentowane
3
21 • 2019-12-12 19:49:22
Jest błąd w treści na samym początku drugiej informacji na temat planet wewnętrznych,...
Xxd • 2019-12-12 18:54:28
Skomentuj tekst
Adam • 2019-12-12 15:03:55
Szkoda komentować...
Vaspov • 2019-12-12 14:21:30
"print(0);"
asd • 2019-12-12 06:48:04
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Szedł po świecie Bajdała,

Co go wiosna zagrzała, —

Oprócz siebie — wiódł szkapę, oprócz szkapy — wołu,

Tyleż tędy, co wszędy, szedł z nimi pospołu.


Zachciało się Bajdale

Przespać upał w upale,

Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod lasem,

Czy dogodna dla karku — spróbował obcasem.

 

Poległ cielska tobołem

Między szkapą a wołem,

Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął

I ziewnął w niebogłosy i splunął i zasnął.

 

Nie wiadomo dziś wcale,

Co się śniło Bajdale?

Lecz wiadomo, że, szpecąc przystojność przestworza,

Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek z łoża.

 

Pysk miał z żabia ślimaczy, —

(Że też taki żyć raczy!) —

A zad tyli, co kwoka, kiedy znosi jajo.

Milcz, gębo nieposłuszna, bo dziewki wyłają!

 

Ogon miał ci z rzemyka,

Podogonie zaś z łyka.

Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie, —

Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie!

 

Warkło, trzasło, spotniało!

Coć się stało, Bajdało?

Dmucha w wąsy ze zgrozy, jękiem złemu przeczy, —

Słuchajta, wszystkie wierzby, jak chłop przez sen beczy!

 

Sterał we śnie Bajdała

Pół duszy i pół ciała,

Lecz po prawdzie nie długo ze zmorą marudził, —

Wyparskał ją nozdrzami, zmarszczył się i zbudził.

 

Rzekł Bajdała do szkapy:

Czemu zwieszasz swe chrapy?

Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,

Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!

 

Rzekł Bajdała do wołu:

Czemuś skąpił mozołu?

Trzebać było rogami Dusiołka postronić,

Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!

 

Rzekł Bajdała do Boga:

O, rety — olaboga!

Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,

Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?

Polecamy również:

  • Dziewczyna – interpretacja i analiza

    „Dziewczyna” to rozbudowany wiersz Bolesława Leśmiana pochodzący z tomu wydanego w 1936 roku pt. „Napój cienisty”. Lata 30. stanowią okres, w którym, twórczość poety ulega znaczącej przemianie. Fascynacja naturą zaczyna przybierać ciemne, niemal tragiczne tony, a... Więcej »

  • Urszula Kochanowska – interpretacja i analiza

    „Urszula Kochanowska” jest wierszem pochodzącym ze zbioru „Napój cienisty” (1936), w którym Leśmian poetycką refleksję skierował głównie w stronę kwestii metafizycznych. Również problematyka tego utworu mieści się w obrębie leśmianowskiej wizji śmierci i życia... Więcej »

  • W malinowym chruśniaku – interpretacja i analiza

    „W malinowym chruśniaku” to jeden z erotyków Leśmiana stanowiący ogniwo cyklu pod tym samym tytułem, umieszczony w tomie „Łąka”. Wiersz jest przykładem niezwykłego talentu poety, który za pomocą słowa potrafi przedstawić najbardziej intymne emocje w sposób piękny, a... Więcej »

  • Topielec – interpretacja i analiza

    „Topielec” jest wierszem pochodzącym z tomu „Łąka”, czyli zbioru Leśmiana, w jakim poeta skupia się na głębokich związkach człowieka z otaczającą go naturą. Utwór ten przynosi wizję skrajnego zespolenia istoty ludzkiej z przyrodą, które staje się na tyle niebezpieczne, że... Więcej »

  • Pan Błyszczyński – interpretacja i analiza

    „Pan Błyszczyński” to jeden z najbardziej efektownych liryków Bolesława Leśmiana, w którym poeta zdradza tajniki swojego pisarskiego warsztatu. Prezentowane tu bogactwo wyobraźni jest bowiem przede wszystkim wypowiedzią autotematyczną. Więcej »

Komentarze (0)
5 + 2 =