Dwoje ludzieńków – interpretacja i analiza

„Dwoje ludzieńków” to rozbudowany utwór liryczny Bolesława Leśmiana utrzymany w konwencji sentymentalnej ballady. Wiersz wpisuje się w problematykę miłosną, która została tu potraktowana z charakterystycznym dla poety wdziękiem i stylem. Uczucie dwojga kochanków ulega swoistemu odrealnieniu i współtworzy baśniową atmosferę tekstu.

Leśmianowski uniwersalizm

W wierszu wyraźnie kreuje się sensy uniwersalne. Wskazuje na to już sam tytuł utworu – „Dwoje ludzieńków”. Kochankowie nie noszą tu imion własnych, które nadawałyby im indywidualne rysy, wręcz przeciwnie poeta obdarza ich bardzo ogólnym mianem ludzi. Jednocześnie mamy do czynienia z charakterystycznym dla Leśmiana zabiegiem słowotwórczym, polegającym na tworzeniu niespotykanych w języku wyrazów.

Wyrażenie „ludzieńkowie” jest zdrobnieniem, które zdradza stosunek autora do wykreowanych przez niego lirycznych bohaterów. Słowo to jest bliskie terminowi „ludzik” oznaczającemu dziecięcą zabawkę, będącą ludzką podobizną. W tym sensie „ludzieńkowie” to kochankowie nie do końca realni, byty z pogranicza istnienia i nieistnienia, które na dodatek mają w sobie coś sztucznego i nie mogą kształtować swoich dziejów, ale są marionetkami w rękach

Polecamy również:

  • Dwoje ludzieńków - treść wiersza

    Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobieO tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznaniaStał się dla nich przymusem do nagłego rozstania. Więcej »

Komentarze (2)
Wynik działania 4 + 1 =
Masterkoxer123PL
2020-01-22 13:02:02
spoko
Jarek
2020-01-20 13:56:14
Fajne takie
Ostatnio komentowane
5+1
jek • 2021-09-26 16:27:01
9+10=21
A • 2021-09-26 14:54:26
hh
ja • 2021-09-26 14:53:03
aha
sram • 2021-09-26 14:47:23
xd
dada • 2021-09-25 10:23:54