Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Dwoje ludzieńków – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
Tekst zapewne zredagowany przez historyka. Tak naprawdę nic na temat rewolucyjnych osiąg...
furiat • 2019-08-15 11:10:28
Szkoda że nie ma zdań a tak poza tym to fajna strona
Nie kumata862 • 2019-08-06 19:59:23
Świetne, że można nauczyć się pisać dobry felieton. Przydaje się ta wiedza także p...
Szymon Owedyk • 2019-08-01 04:28:01
Super wskazówki, jak pisać reportaż. Swoje rady o tym, jak reportaż i felieton piszę,...
Szymon Owedyk • 2019-07-31 20:10:19
Sorry, ale to nie jest o tańcu śmierci, tylko o "Rozmowie..." w ogóle.
Andr • 2019-07-30 10:51:02
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Dwoje ludzieńków” to rozbudowany utwór liryczny Bolesława Leśmiana utrzymany w konwencji sentymentalnej ballady. Wiersz wpisuje się w problematykę miłosną, która została tu potraktowana z charakterystycznym dla poety wdziękiem i stylem. Uczucie dwojga kochanków ulega swoistemu odrealnieniu i współtworzy baśniową atmosferę tekstu.

Leśmianowski uniwersalizm

W wierszu wyraźnie kreuje się sensy uniwersalne. Wskazuje na to już sam tytuł utworu – „Dwoje ludzieńków”. Kochankowie nie noszą tu imion własnych, które nadawałyby im indywidualne rysy, wręcz przeciwnie poeta obdarza ich bardzo ogólnym mianem ludzi. Jednocześnie mamy do czynienia z charakterystycznym dla Leśmiana zabiegiem słowotwórczym, polegającym na tworzeniu niespotykanych w języku wyrazów.

Wyrażenie „ludzieńkowie” jest zdrobnieniem, które zdradza stosunek autora do wykreowanych przez niego lirycznych bohaterów. Słowo to jest bliskie terminowi „ludzik” oznaczającemu dziecięcą zabawkę, będącą ludzką podobizną. W tym sensie „ludzieńkowie” to kochankowie nie do końca realni, byty z pogranicza istnienia i nieistnienia, które na dodatek mają w sobie coś sztucznego i nie mogą kształtować swoich dziejów, ale są marionetkami w rękach

Polecamy również:

  • Dwoje ludzieńków - treść wiersza

    Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobieO tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznaniaStał się dla nich przymusem do nagłego rozstania. Więcej »

Komentarze (0)
4 + 4 =
echo $this->Html->script('core.min'); echo $this->Html->script('blockadblock.js'); echo $this->Html->script('fancybox/jquery.fancybox-1.3.4.min'); echo $this->Html->css('/js/fancybox/jquery.fancybox-1.3.4.min'); echo $this->Html->script('jnice/jquery.jNice', array('async' => 'async')); echo $this->Html->css('/js/jnice/jNice.min');