Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Cuda miłości (Przebóg! jak żyję...) - treść wiersza

Ostatnio komentowane
Jak mnie znajdą to mnie zabijom przyjadom na swoich rowerkach kradzionych ze złomu i aut...
Janusz korwin darwin • 2020-01-24 12:36:12
SĄD SĄDEM A ,,SPRAWIEDLIWOŚĆ" TO ZUPEŁNIE INNA SPRAWA CHOĆ WIELU POCZCIWOTOM ZALEŻY...
LESZEK • 2020-01-24 09:05:27
Piszczałka "zamknięta" to piszczałka zamknięta obustronnie (jej długość fali to 2L...
Doktor • 2020-01-22 13:02:15
Artykuł należy uzupełnić o wykres funkcji P(t)=u(t)*i(t), ponieważ wartości skuteczn...
elfw • 2020-01-22 11:15:25
essa
knopers • 2020-01-20 18:18:59
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Przebóg! jak żyję, serca już nie mając? 
Nie żyjąc, jako ogień w sobie czuję? 
Jeśli tym ogniem sam się w sobie psuję, 
Czemuż go pieszczę, tak się w nim kochając?

Tak w płaczu żyję, wśród ognia pałając, 
Czemu wysuszyć ogniem nie próbuję 
Płaczu? Czemu jak z ogniem postępuję, 
Że go nie gaszę, w płaczu opływając? 

Ponieważ wszystkie w oczach u dziewczyny 
Pociechy, czemuż muszę od nich stronić? 
Czemuż zaś na te narażam się oczy? 

Cuda te czyni miłość, jéj-to czyny, 
Którym ktoby chciał rozumem się bronić, 
Tym prędzej w sidło z rozumem swym wskoczy.

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =