Noe

Noe był synem Lameka, ojcem Sema, Chama i Jafeta. Żył w czasach ludzi niegodziwych, o złym usposobieniu, którzy swoim postępowaniem wywoływali smutek Boga. Dlatego Jahwe postanowił ich zgładzić i pozostawić na ziemi wyłącznie Noego i jego potomstwo, gdyż tylko Noe - na tle jemu współczesnych – był człowiekiem prawym i żył w przyjaźni ze swoim Panem.

Bóg ostrzegł Noego przed zagładą, zapowiadając potop i nakazując mu wybudowanie arki. Jahwe ściśle określa rozmiary arki, surowiec, a nawet podział pomieszczeń. Do arki Noe miał zabrać swoją rodzinę, a także:

Spośród wszystkich istot żyjących wprowadź do arki po parze, samca i samicę, aby ocalały wraz z tobą od zagłady. Z każdego gatunku ptactwa, bydła i zwierząt pełzających po ziemi po parze; niechaj wejdą do ciebie, aby nie wyginęły. A ty nabierz sobie wszelkiej żywności - wszystkiego, co nadaje się do jedzenia - i zgromadź u siebie, aby była na pokarm dla ciebie i na paszę dla zwierząt. (Rdz 6,21)

Deszcz padał 40 dni i 40 nocy. Po tym czasie na ziemi pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce. Kiedy wody opadły Noe zbudował ołtarz i złożył Bogu ofiarę całopalną. Jahwe udzielił Noemu i jego synom błogosławieństwa oraz zawarł z nim przymierze. Było to pierwsze przymierze człowieka z Bogiem; Noe zawarł je w imieniu całe ludzkości. Nazywane jest przymierzem noachickim. Znakiem owego przymierza była tęcza. Jahwe obiecał także, że już nigdy nie ześle potopu niszczącego całą ziemię (Rdz 9,11)

Po potopie Noe został rolnikiem i uprawiał pierwszą winnicę.

Odpowiednikiem Noego była postać Utnapisztimiego z „Eposu o Gilgameszu”, który został ocalony z potopu przez bóstwo Enki (bóstwo akadyjskie). To podobieństwo wynika najprawdopodobniej z faktu, że autor Księgi Rodzaju opracował pradawne podanie w duchu monoteistycznym.

Arka Noego bywała przez Ojców Kościoła odczytywana jako figura Kościoła, a także jako symbol zbawienia przez chrzest:

Ty nawet w wodach potopu dałeś nam obraz odrodzenia, bo ten sam żywioł położył kres występkom i dał początek cnotom. (Mszał Rzymski)

Polecamy również:

  • Adam i Ewa

    Imię Ewa zostaje nadane przez Adama dopiero po popełnieniu grzechu pierworodnego. W hebrajskim brzmiało ono Chawwa i było efektem gry słów – hebr. „chaj” to żyjący. Stąd Ewa stała się matką wszystkich żyjących. Natomiast imię Adam wywodzi się z hebr. adamah, czyli „ziemia”. Więcej »

  • Kain i Abel

    Kain i Abel byli synami Adama i Ewy. Pierwszy uprawiał rolę, natomiast drugi był pasterzem. Kiedy składali ofiarę Jahwe, Bóg przyjął ofiarę Abla, natomiast nie chciał patrzeć na ofiarę Kaina. Więcej »

  • Abraham

    Abraham był pierwszym patriarchą Izraela (gr. „ojciec, który rządzi”). Był synem Teracha, bratem Nachora i Harana. Jego żoną została Saraj. Pochodził z Ur chaldejskiego, ale jego rodzina osiedliła się w Charanie. Żył na początku II tysiąclecia przed Chr. Więcej »

  • Mojżesz

    Mojżesz urodził się w czasach niewoli egipskiej, czyli w okresie ucisku i prześladowań Izraelitów. Faraon wydał wówczas rozkaz mordowania nowo narodzonych chłopców Hebrajczyków. Z tego względu matka Mojżesza była zmuszona ukrywać go. Więcej »

  • Salomon - biografia, znaczenie

    Salomon był synem króla Dawida i Batszeby. Żył w X w. przed Chr. Jego imię (hebr. Szlomo) pochodziło od słowa szalom, czyli „pokój”. W Biblii pojawia się również drugie imię Salomona – Jedidiasz, co oznacza „Umiłowany przez Pana”. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 2 =
Ostatnio komentowane
Śkad wziął się taki wynik?
• 2022-12-05 21:24:47
Ok
• 2022-12-05 13:53:43
ok
• 2022-12-02 16:29:38
dzięki
• 2022-11-28 16:21:19
ok
• 2022-11-25 15:27:39