Chrześcijaństwo w starożytności - strona 7

czyli herezji duchoburstwa, której zwolennicy odrzucali prawdę o współistotności Ducha Św. z Ojcem i Synem (duchoburcy uznawali Ducha Świętego za istotę stworzoną, podobną do aniołów). Biskupi potwierdzili wówczas i rozszerzyli Nicejskie wyznanie wiary, dodając artykuł dotyczący bóstwa Ducha Świętego: Wierzymy w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca pochodzi, który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę, który mówił przez proroków.

Sobór Efeski, 431 r.  – potępił herezję Nestoriusza (nestorianizm), głosząc przy tym nierozerwalną jedność dwóch natur w osobie Jezusa Chrystusa. Przyjęto także dogmat „O Bożym Macierzyństwie Maryi”; Maryję obwołano Theotokos, czyli Matką Bożą.

Sobór Chalcedoński, 451 r. –  doszło na nim do potępienia monofizytyzmu i przyjęto jako dogmat wiary naukę o istnieniu w jednej osobie Jezusa Chrystusa dwóch integralnych natur — boskiej i ludzkiej zaznaczając, że różnica natur nie znika przez ich zjednoczenie. W Chalcedonie potwierdzono również postanowienia soborów wcześniejszych, zawarte w nicejsko-konstantynopolitańskim wyznaniu wiary.

Również kanon Biblii (katolickiej), jaki znamy dziś, ukształtował się w V w., ale uroczyście zatwierdzony został dopiero na Soborze Trydenckim (1545-1563). 

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 5 =
Ostatnio komentowane
Xd
Xd • 2021-09-17 11:10:47
wow mega
wowmega123 • 2021-09-16 21:59:22
ok
. • 2021-09-14 14:03:56
cool
kam • 2021-09-13 09:10:37
Ok
Ok • 2021-09-12 14:37:55