Pokolenie - interpretacja i analiza wiersza - strona 3

– wciąż obecny w życiu każdego z członków Pokolenia Kolumbów: „Każdy - kolumną jesteś,/ na grobie pieśni własnych/ zamarzły”. Bohaterzy utworu już za życia stali się umarli, przytwierdzeni na stałe do własnego grobu. Niewiele po nich pozostanie – jedynie pieśni. Podmiot liryczny ponownie pyta w próżnię: „czegoż ty jeszcze?”.

Ostatnia strofa wiersza Baczyńskiego, w której zawarte zostały aż trzy pytania retoryczne, przynosi obraz rozbitego świata, w którym wartości zostały zmienione nie do poznania, a idee zniszczone. „To soli kulki z nieba?/ Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?” – czy jest jeszcze miejsce na uczucia w życiu ludzi muszących na rozkaz zmieniać swoje oblicza w twarde i bojowe? Wciąż jednak – gdzieś w głębi – tkwi wielka wrażliwość. To właśnie ona nie pozwala pogodzić się z okrutną rzeczywistością. Utwór kończy się następującymi słowami: „Czy ziemia tak bólem dojrzewa,/ jakeśmy w czasie dorośli?”.

Utwór „Pokolenie” jawi się jako niezwykle pesymistyczna i przejmująca wizja życia młodych ludzi czasów II wojny światowej.

Polecamy również:

  • Analiza wiersza - Pokolenie Baczyński

    Wiersz o charakterze refleksyjno-opisowym ma budowę dychotomiczną. Pięć pierwszych strof jest przykładem liryki pośredniej. To opis zmian zachodzących w przyrodzie. Piękno natury i obfitość jej darów przedstawiono przy pomocy epitetów: brzuch ciężki, wielka misa, krople miodu, ogromne nieba.... Więcej »

  • Pokolenie - treść wiersza

    Do palców przymarzły struny z cienkiego krzyku roślin. Tak się dorasta do trumny, jakeśmy w czasie dorośli. Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 3 =
Ostatnio komentowane
Super pozdrawiam
Marek • 2022-01-18 11:58:05
przeczytałam ziemniaki zamiast ziemianki
twój stary • 2022-01-16 19:26:37
ok
kasia • 2022-01-16 17:06:50
dziekuje
jan usz • 2022-01-16 16:19:55
witam polecam
Zbyszek • 2022-01-16 12:57:10