Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Elegia o chłopcu polskim - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
czemu mi znowu jg gre intuje
nigga • 2019-10-20 18:45:52
mało
Wiktoria • 2019-10-20 14:55:43
.
. • 2019-10-20 14:52:40
łatwe bardzo
adolf • 2019-10-20 16:37:00
xDDDDDDDDDDDD
xDDDDDDDDDDDDD • 2019-10-19 07:58:53
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Elegia o chłopcu polskim” - analiza

Pomnik Małego Powstańca w Warszawie
Pomnik Małego Powstańca w Warszawie/
fot. Cezary Piwowarski (2008 r.)

„Elegia o… [chłopcu polskim]” to jeden z najbardziej znanych wierszy autorstwa Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Został on napisany 20 marca 1944 r., a więc w okresie zaogniających się działań wojennych.

Wiersz należy do liryki inwokacyjnej. Jest to wypowiedź matki (wskazuje to także na lirykę maski – Polska ukryta za maską matki) skierowana do walczącego na wojnie syna. Utwór składa się z dwunastu wersów. Liczba sylab w poszczególnych linijkach jest różna, od 13 do 15. W utworze pojawiają się rymy parzyste, których liczba wynosi 5 (nie rymują się wersy 5 i 6). Trzy z nich to rymy męskie (trwóg : dróg), z czego dwa są niedokładne (drżą : krwią, noc : zło). Kolejne dwa to niedokładne rymy żeńskie (pożóg : morze, ręką : pękło). Taki układ rymów – zdecydowanie nieczęsto spotykany – buduje surowy, nieharmonijny obraz rzeczywistości.

Warstwa stylistyczna „Elegii o… [chłopcu polskim]” jest rozbudowana. Najbardziej dostrzegalne są epitety związane z przedstawieniem okrutnej rzeczywistości wojny („smutne oczy”, „rudą krwią”). Podobną rolę pełni porównanie: „od snów, co jak motyl drżą” – jego funkcją jest nawiązanie do prywatnej arkadii, czyli okresu największego

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 3 =