Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Daremne żale - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
essa
knopers • 2020-01-20 18:18:59
wy janusze spod biedronki hahahaha
ema • 2020-01-20 15:59:52
ELUWINA
KISIELEK • 2020-01-20 14:56:57
Fajne takie
Jarek • 2020-01-20 13:56:14
masno ni
Papryk • 2020-01-20 07:15:50
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Daremne żale” to wiersz Adama Asnyka z 1877 r. Dzieło to reprezentuje lirykę zwrotu do adresata. Podmiot liryczny kieruje swoje słowa do grupy ludzi mu współczesnych („Wy”). Przedstawia swoje poglądy i przekonania filozoficzne, szczególnie koncentrując się na odwiecznej, często kłopotliwej, dychotomii: przeszłość – przyszłość.

„Daremne żale” - analiza

Utwór Adama Asnyka składa się z czterech kwartyn (strof liczących po 4 wersy). Nie cechują się one izosylabicznością (nie ma takiej samej ilości sylab w wersach), jednak zbudowane są w sposób regularny. Zgłoski układają się w następujący sposób: 8,7,8,7, co skutkuje rymami przeplatanymi (abab). Są one zarówno żeńskie (złorzeczenia : istnienia, szeregu : biegu), jak i męskie (iść : liść, trud : cud).

W utworze „Daremne żale” pojawiają się liczne środki stylistyczne. Największą ich część stanowią epitety („znikomych mar”, „uwiędłych laurów”, „bezsilne złorzeczenia”). Język wiersza jest zmetaforyzowany: „A nie w uwiędłych laurów liść / Z uporem stroić głowę” (wciąż celebrować przeszłość, nie szukać nowych wyzwań), „Wy nie cofniecie życia fal”. By osiągnąć lepszy efekt retoryczny, poeta posługuje się także wykrzyknieniami.

„Daremne żale”

Polecamy również:

  • Daremne żale - treść wiersza

    Daremne żale, próżny trud,Bezsilne złorzeczenia!Przeżytych kształtów żaden cudNie wróci do istnienia.Świat wam nie odda, idąc wstecz,Zniknionych mar szeregu:Nie zdoła ogień ani mieczPowstrzymać myśli w biegu. Więcej »

Komentarze (0)
3 + 5 =