Adam Mickiewicz, Ajudah – analiza i interpretacja

Geneza

Ajudah to utwór zamykający krymski cykl sonetów Adama Mickiewicza. Tytułowa nazwa określa przylądek położony na wschód od Gurzufu. W zbiorze poeta opisał swoją podróż na Krym odbytą latem i jesienią 1925 roku.

Forma i budowa

Utwór można podzielić na dwie wyraźne części. Pierwsza z nich obejmuje poetycki opis krajobrazu, a dwie kolejne, a zarazem ostatnie mają charakter refleksyjny.

W dwóch pierwszych strofach odnajdujemy barwny i dynamiczny opis morza. Podmiot mówiący używa wyrazów podkreślających ruch i szybkość. Mówi, że fale „kołują”, „buchają”. Szeroko rozbudowana została także paleta kolorów. Morski krajobraz jest srebrny, tęczowy, a zarazem czarny.

W drugiej części podmiot snuje rozważania na temat swoich uczuć i emocji, wywołanych bezpośrednim kontaktem z groźną i żywiołową naturą. Dwudzielna budowa sonetu odzwierciedla się również w kreacji samego podmiotu – na początku jest on zagubionym wędrowcem, a następnie ogarnia go spokój, ukojenie i pewność siebie.

Podmiot liryczny

W pozostałych sonetach zbioru podmiot został przez Mickiewicza wykreowany nieco inaczej. Dotychczas był to Pielgrzym z silnym poczuciem wyobcowania ze świata. Egzotyczna rzeczywistość, w której się znalazł

Polecamy również:

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 4 =
Ostatnio komentowane
przeczytałam ziemniaki zamiast ziemianki
twój stary • 2022-01-16 19:26:37
ok
kasia • 2022-01-16 17:06:50
dziekuje
jan usz • 2022-01-16 16:19:55
witam polecam
Zbyszek • 2022-01-16 12:57:10
rr
a2 • 2022-01-15 13:25:09