Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Adam Mickiewicz, Pielgrzym – analiza i interpretacja

Ostatnio komentowane
Śmigłowiec Szturmowy AH-64 Apache
imustend • 2019-11-22 08:16:53
jestem helikopterem
samolot • 2019-11-21 20:51:52
Przydatne, zapożyczyłem kilka zdań do własnej pracy.
Rafał • 2019-11-21 16:11:48
nie fajny
lolkamolkakwiat • 2019-11-21 16:09:24
Martina Lutra Kinga - może ktoś łaskawie poprawi pisownię!
PL • 2019-11-21 14:38:35
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Geneza

Utwór wchodzi w skład cyklu sonetów krymskich, stworzonych przez Adama Mickiewicza w 1825 roku, podczas jego podróży po Rosji. Wszystkie sonety zawierają przemyślenia, opis rozterek i nostalgii pielgrzyma-wygnańca, który nie może przebywać w ojczyźnie. Sonety krymskie są wynikiem głębokiej fascynacji Mickiewicza kulturą i przyrodą Wschodu.

Tytuł

Tytuł sonetu od razu sugeruje nam kto jest jego bohaterem. Określenie „pielgrzym” odsyła czytelnika do sfery sakralnej, religijnej, kojarzy się bowiem z pątnikiem, odbywającym podróż do miejsca świętego w wybranej intencji. Zazwyczaj taka wyprawa miała na celu również sprawdzenie się człowieka, walki ze swoimi słabościami. Podróż ta powoduje również chęć i okazję do refleksji na temat samego siebie.

Kontemplacja przyrody

Punktem wyjścia do snucia refleksji jest zachwyt nad pięknem krymskiej natury. Sonet rozpoczyna się od słów:

U stóp moich kraina dostatku i krasy,
Nad głową niebo jasne, obok piękne lice;

Podmiot podziwia rozpościerający się przed nim widok. Jeśli opisywana kraina „leży u jego stóp”, to pielgrzym wyraża również poczucie wszechmocy i władzy nad przestrzenią, oswojenia jej, panuje nad tym co ogarnia jego wzrok. To

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 5 =