Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Burza - interpretacja i analiza wiersza Adama Mickiewicza

Ostatnio komentowane
Tak
Mariusz • 2019-09-16 16:55:31
przydate
kmil • 2019-09-16 16:34:16
Mamy jedną, czy wiele pór roku? Zdanie "wylewy, siewy oraz zbiory odpowiadały współcz...
Gość • 2019-09-15 16:17:10
spoczko bardzo
Marco Polo • 2019-09-15 16:04:28
super
ilka • 2019-09-14 18:20:40
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Groźny żywioł

Sonet Adama Mickiewicza pt. „Burza” przedstawia scenę rozgrywającą się na tonącym statku podczas morskiej burzy. Tekst w przeciwieństwie do innych sonetów, np. „Ciszy morskiej” operuje dynamicznymi środkami wyrazu. Mamy tu przede wszystkim do czynienia z dużym nagromadzeniem czasowników i równoważników zdań, które budują napięcie i wrażenie ruchu:

Zdarto żagle, ster prysnął, ryk wód, szum zawiei.

Poeta opisuje wydarzenie niejako „na gorąco”, a tekst staje się poszarpany i dysharmonijny. Przed oczami czytelnika rozpościera się obraz chaosu panującego na tonącym okręcie.

Pierwsza część tekstu (dwie pierwsze strofy) zostały zbudowane za pomocą techniki filmowej. Widać tu niejako ogólny „najazd kamery”, czyli przygotowanie właściwej akcji tekstu. Ważną rolę odgrywają efekty dźwiękowe, a więc wyrażenia onomatopeiczne, niekiedy o charakterze animizacji, np. „Wicher z tryumfem zawył”. W tekście panuje atmosfera grozy i zbliżającej się śmierci. Podkreślają to sugestywne obrazy, takie jak widok krwawo zachodzącego słońca, a przede wszystkim symbol geniusza śmierci:

Wstąpił jenijusz śmierci i szedł do okrętu,
Jak żołnierz szturmujący w połamane mury.

Natura ujawnia zatem swoje złowrogie

Polecamy również:

  • Burza - treść wiersza

    Zdarto żagle, ster prysnął, ryk wód, szum zawiei,Głosy trwożne gromady, pomp złowieszcze jęki,Ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki,Słońce krwawo zachodzi, z niem reszta nadziei. Więcej »

Komentarze (0)
1 + 1 =