Rozłączenie - interpretacja i analiza wiersza - strona 3

kreacyjny charakter rzeczywistości, która ma pojawić się przed oczami matki. Mówi się np.:

Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć
Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem.

Opisywany tu świat traci rysy realne i powstaje niejako na oczach odbiorcy. Kolejno pojawiają się jezioro i góry. Pejzaż jest inny w czasie pogody, inny w czasie ulewy, a jeszcze inaczej wygląda w nocy. Poeta stosuje w tym opisie niezwykle kunsztowne metafory, np. o charakterze antropomorfizacji („Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę”). Mamy tu więc do czynienia ze światem literackim, jaki może zostać wykreowany jedynie przez poetę.

Ostateczna rozłąka

Dramatyczną wymowę utworowi nadaje przede wszystkim ostatnia strofa, z której wynika, że rozstanie jest stanem ostatecznym, co podkreśla użyta w tekście aliteracja:

Lecz choć się nigdy, nigdzie połączyć nie mamy,
Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy
Jak dwa smutne słowiki, co się wabią płaczem.

Polecamy również:

  • Rozłączenie - treść wiersza

    Rozłączeni — lecz jedno o drugim pamięta; Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy w ogródku, Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie zamknięta;   Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala, Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska. Tyś mi widna... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 3 =
Ostatnio komentowane
ok
ktostam • 2021-06-19 15:17:37
Tak
Tak • 2021-06-17 07:30:57
spoko
:) • 2021-06-16 20:42:56
x - wpis został poprawiony, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:34:20
Mudnok - poprawione, pozdrawiamy :)
ADMIN • 2021-06-15 06:37:39