Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Mazowsze - treść wiersza

Ostatnio komentowane
Mamy jedną, czy wiele pór roku? Zdanie "wylewy, siewy oraz zbiory odpowiadały współcz...
Gość • 2019-09-15 16:17:10
spoczko bardzo
Marco Polo • 2019-09-15 16:04:28
super
ilka • 2019-09-14 18:20:40
refsd
sd • 2019-09-14 10:11:39
Oskarżony o herezję i... ( brak odwagi u autora?)
hus • 2019-09-13 21:58:10
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA
1. Mazowsze. Piasek, Wisła i las.
Mazowsze moje: Płasko, daleko,

pod potokami szumiących gwiazd,
pod sosen rzeką.

Jeszcze tu wczoraj słyszałem trzask:
salwa jak poklask wielkiej dłoni.
Był las. Pochłonął znowu las
kaski wysokie, kości i konie.

2. Zda mi się stoi tu jeszcze szereg
mur granatowy. Strzały jak baty.

Czwartego pułku czapy i gwery
i jak obłoki — dymią armaty.

3. Znowu odetchniesz grzywo zieleni
piasek przesypie się w misach pól

i usta znowu przylgną do ziemi,
będą całować długi świst kul.

Wisło pamiętasz? Lesie w twych kartach
widzę ich, stoją — synowie powstań
w rozdartych bluzach — ziemio uparta —
— jak drzewa prości.

4. W sercach rozwianych z hukiem dwururek
rok sześćdziesiąty trzeci.

Wiatr czas zawiewa. Miłość to? Życie?
Płatki ich oczu? Płatki zamieci?

5. Piasku pamiętasz? Ziemio pamiętasz?
Rzemień od broni ramię przecinał,

twarze, mundury jak popiół święty.
Wnuków pamiętasz? Światła godzinę?

6. I byłeś wolny, grobie pokoleń.
Las się zabliźnił i piach przywalił.

pługi szły, drogi w wielkim mozole,
zapominały.

 

7. A potem kraju runęło niebo.
Tłumy obdarte z serca i ciała

i dymi ogniem każdy kęs chleba
i śmierć się stała.

Piasku, pamiętasz? Krew czarna w supły
związana — ciekła w wielkie mogiły
jak złe gałęzie wiły się trupy
dzieci — i batów skręcone żyły.

Piasku, to tobie szeptali leżąc
wracając w ciebie krwi nicią wąską
dzieci, kobiety, chłopi, żołnierze:
Polsko odezwij się, Polsko.

Piasku pamiętasz? Wisło, przepłyniesz
szorstkim swym suknem po płaszczu plemion.
Gdy w boju padnę — O daj mi imię
moja ty twarda żołnierska ziemio.

Polecamy również:

  • Elegia o chłopcu polskim - interpretacja i analiza wiersza

    „Elegia o… [chłopcu polskim]” to jeden z najbardziej znanych wierszy autorstwa Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Został on napisany 20 marca 1944 r., a więc w okresie zaogniających się działań wojennych. Więcej »

  • Pokolenie - interpretacja i analiza wiersza

    Wiersz „Pokolenie” („Do palców przymarzły struny”) został napisany przez Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w listopadzie 1941 r. Składa się on z pięciu czterowersowych strof. Liczba sylab w poszczególnych wersach różni się i wynosi od 7 do 9 zgłosek. W utworze pojawiają się... Więcej »

  • Pokolenie II - interpretacja i analiza wiersza

    „Pokolenie” Krzysztofa Kamila Baczyńskiego datowane jest na 26 lipca 1943 r. Utwór składa się z dziesięciu strof o nieregularnej budowie (6 strof czterowersowych, 3 sześciowersowe oraz 1 licząca 12 wersów). Poszczególne wersy zawierają dziewięć lub dziesięć sylab (średniówka... Więcej »

  • Historia - interpretacja i analiza wiersza

    „Historię” Baczyński napisał dnia 8 marca 1942 r . Wiersz ma budowę stychiczną i składa się z 31 wersów. Liczba sylab w poszczególnych wersach nie jest równa (średnio to 10, lecz zdarzają się nawet wersy trzynasto- i siedmiozgłoskowe). Pojawiają się rymy przeplatane, ale nie są one... Więcej »

  • Ten czas - interpretacja i analiza wiersza

    „Ten czas” powstał 10 września 1942 r. Wiersz Baczyńskiego zalicza się do typu liryki inwokacyjnej – zwrot do ukochanej), nie jest to jednak erotyk (zamiast opisu miłości pojawiają się w nim smutne, naznaczone pesymizmem refleksje na temat czasu, w jakim przyszło żyć parze). Więcej »

Komentarze (0)
3 + 3 =