Rola papiestwa w czasach Karola Wielkiego

W roku 751 majordom Pepin Krótki zdecydował się na detronizacje panującej dynastii Merowingów oraz objęcie władzy królewskiej. W celu uprawomocnienia swoich działań oraz rządów nowej dynastii – Karolingów, uzyskał zgodę i poparcie papieża. W późniejszym okresie papiestwo było zagrożone przez Longobardów. Pepin wyprawił się wówczas zbrojnie do Włoch, pokonał Longobardów. W roku 754 utworzył na obszarze środkowej Italii – Państwo Kościelne, które przekazał biskupowi Rzymu. Sojusz Karolingów oraz papiestwa okazał się trwały i wpłynął na dalsze losy Europy.

Synem i następcom Pepina Krótkiego był Karol Wielki. Na skutek licznych wojen, które prowadził, pod jego rządami znalazła się prawie cała Europa łacińska. W momencie, kiedy państwo stworzone przez Karola nabrało cech mocarstwa, pojawiła się idea odnowienia tytułu cesarskiego oraz stworzenia cesarstwa uniwersalnego – obejmującego jego Wschodnią oraz Zachodnią część.

Powstała wówczas koncepcja połączenia Bizancjum z państwem Franków. Ówcześnie Cesarstwo Wschodnie było pod władaniem kobiety – cesarzowej Ireny. Karol Wielki w tej sytuacji był nawet gotowy na ślub z nią, w celu osiągnięcia swojego zamierzenia – odnowienia cesarstwa rzymskiego.

Oprócz tego pomysłu, w Stolicy Apostolskiej narodziła się inna idea – odbudowa cesarstwa rzymskiego, jednak tylko jego zachodniej części. Byłoby to zdecydowanie bardziej w interesie papiestwa. Państwo Karola Wielkiego obejmowało wówczas większość obszarów chrześcijańskiej Europy, której przewodził biskup Rzymu. W takiej sytuacji, odnowienie cesarstwa na zachodzie zwiększyłoby role oraz prestiż papiestwa.

Do zaistniałej sytuacji odnosiła się również rywalizacja, jaka toczyła się między Kościołem na Wschodzie a papiestwem. W tym okresie bowiem Rzym ustępował zdecydowanie Konstantynopolowi. Dodatkowo papież zdawał sobie sprawę, iż w Bizancjum to cesarz sprawował najwyższą władzę świecką oraz kościelną – monarcha stał ponad patriarchą.

Papiestwo natomiast starało się przez cały dotychczasowy okres swojego funkcjonowania unikać tak wyraźnie zarysowanej zależności od władców. W rezultacie Stolica Apostolska poparła więc koncepcje powstania cesarstwa ze stolicą w Rzymie, niezależnego od Bizancjum. Ponadto ówczesny papież Leon III liczył, iż za sprawą koronacji Karola Wielkiego uzyska potężnego sojusznika i opiekuna papiestwa.

Do koronacji doszło w Wigilie Bożego Narodzenia w roku 800. Nie wiadomo czy Karol Wielki – jak twierdzą niektórzy, nie wiedział o zamierzeniach papieża, czy może była to tylko wyreżyserowana inscenizacja. W skutek tego zdarzenia interesy papiestwa stanęły na pierwszym miejscu.

Nie doszło do połączenia państwa Karola z Bizancjum. Ponad to przebieg koronacji wskazywał, iż władzę nadrzędną w stosunku do cesarz posiada papież – dysponent korony cesarskiej. Ugruntował się wówczas ostateczny podział chrześcijańskiego świata na dwa niezależne od siebie ośrodki władzy.

Polecamy również:

  • Monarchia Karola Wielkiego - idee, struktura, funkcje

    Od roku 771 Karol Wielki zostaje jednym władcą państwa Franków. Od początku swoich rządów rozpoczyna liczne akcje zbrojne, które doprowadzają do niebywałego w historii Franków, rozszerzenia granic ich państwa. Więcej »

  • Wojny i podboje Karola Wielkiego

    W latach 778 – 801 Karol Wielki prowadził wojny z Sasami, których ostatecznie podbił i zmusił do przyjęcia chrześcijaństwa. Następnie los Sasów podzielili Longobardowie w północnych Włoszech, których podbił w roku 774, a ich ziemie zostały włączone w obszar królestwa... Więcej »

  • Reformy Karola Wielkiego w państwie Franków - historia, opis

    Karol Wielki (742 – 814) był królem Franków od roku 769 oraz cesarzem od roku 800. Jego ojcem był protoplasta panującej dynastii Karolingów – Pepin Krótki. W okresie swojego panowania Karol dbał o rozwój gospodarczy oraz kulturalny Państwa Franków. W tym celu... Więcej »

  • Karol Wielki - biografia, lata panowania

    Karol swój przydomek zawdzięczał nie tylko swoim dokonaniom, ale również wysokiemu wzrostowi (podobno miał ok. 192 cm). Urodził się w roku 742. Był wnukiem Karola Młota – majordoma frankijskiego, który powstrzymał islamską inwazję oraz synem Pepina Krótkiego, pierwszego władzy z... Więcej »

  • Dlaczego Karola nazwano „Wielkim”? Dokonania Karola Wielkiego

    Polityka ekspansyjna charakteryzowała przez cały VIII w. rządy dynastii karolińskiej. Próby politycznego zjednoczenia ziem wchodzących w skład monarchii, rozszerzenie granic terytorium miały potwierdzić dominacje dynastii Karolingów. Ponad to prowadzono liczne wojny, które oprócz... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 5 =
Ostatnio komentowane
Gosha, a nie beatrycze odebrała ho z lotniska
• 2023-03-30 20:41:26
mało pomocne
• 2023-03-30 17:27:11
super
• 2023-03-30 14:44:16
Jk
• 2023-03-30 13:45:02