Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Rokoko w literaturze - cechy, przedstawiciele i dzieła

Ostatnio komentowane
JDM
Crosocky • 2018-10-17 14:52:03
LoL
Nelczowianka • 2018-10-17 08:43:19
lol
def... • 2018-10-16 20:31:30
Tekst mający ambicje popularyzowanie historii powinien być wolny od żenujących błęd...
Jamał • 2018-10-16 18:18:55
fajny tekst, takiego szukałam. krótko, zwięźle i na temat
stefania347657657646 • 2018-10-16 18:18:54
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Termin „rokoko” trafił do literatury za pośrednictwem sztuki, gdzie cechował się lekkością, finezją oraz wyrafinowanym zdobnictwem. Styl ten zrodził się w opozycji do klasycyzmu i sentymentalizmu.

Figurki z porcelany miśnieńskiej (projekt J.J. Kändlera, 1744)
Figurki z porcelany miśnieńskiej (projekt J.J. Kändlera, 1744)

Na gruncie literatury zasadnicza zmiana dotyczyła celu twórczości. Klasycystyczna formuła docere, delectare, permovere (nauczać, bawić, wzruszać) została ograniczona do delectare, czyli dawania przyjemności. Literatura została zwolniona z zadań uczenia oraz wychowywania odbiorców. Jak każda inna dziedzina sztuki, miała dawać przede wszystkim przyjemność estetyczną, pozbawiona dodatkowych znaczeń i funkcji. Założenie takie wynikało przede wszystkim z przekonania, że natura ludzka nie poddaje się łatwo zabiegom pedagogicznym i sama tylko lektura jej nie zmieni.

Także sentymentalna koncepcja poety jako czułego kochanka, który swymi wyznaniami wzruszał odbiorcę, nie znalazła uznania w nurcie rokoka. Sentymentalna poezja była melancholijna, rokokowa zaś radosna, beztroska, przepojona zmysłowością i flirtem. Podobnie jak w innych dziedzinach sztuki, w literaturze tego okresu ceniono wdzięk, subtelność i delikatność.

Szczególną popularnością cieszyły się niewielkie i wytworne formy takie jak:

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 5 =