Poezja religijna po 1945 r. - cechy, twórcy, przykłady

Liryka religijna w polskiej literaturze II połowy XX wieku wyrastała z tradycji dwudziestolecia. Nurt religijny międzywojnia miał wymiar silnie zintelektualizowany. Poezja Jerzego Lieberta, Wojciecha Bąka czy Kazimiery Iłłakowiczówny przedstawiała nie tylko emocjonalno-moralną wersję relacji człowieka z Bogiem, ale była również osadzona w tradycji literackiej i stanowiła analizę metafizycznych pojęć.

Liebert odwoływał się do starotestamentowej wizji Boga jako okrutnego i mściwego sędziego, dlatego jego wizja religijności była pełna autentycznego dramatyzmu, podkreślała także rozdarcie jednostki pomiędzy sferą sacrum i profanum (np. wiersze „Jeździec”, „Kuszenie”, „Litania do Marii Panny”).

Iłłakowiczówna z kolei wiązała religijność z tradycją poezji ludowej, a także odwoływała się do średniowiecznych wzorców hagiograficznych, często na zasadzie przewartościowania dawnych ideałów (np. „Opowieść małżonki świętego Aleksego”). Po wojnie poetka kontynuowała uprawianie liryki religijnej, czego wyrazem były tomy: „Lekkomyślne serce”, „Szeptem” czy „Ta jedna nić. Wiersze religijne”. Również Wojciech Bąk tworzył w tym nurcie w okresie powojennym. Można tu wymienić takie jego tomy jak: „Piąta

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 2 =
Ostatnio komentowane
jkuiu
jy • 2020-11-26 17:35:54
kjb
lo • 2020-11-26 16:52:00
a jacy bohaterowie tego nie było napisane
Werika • 2020-11-26 14:21:09
i
kuba • 2020-11-26 14:18:32
elorer
eluwina • 2020-11-26 13:50:23