Poezja lingwistyczna - definicja, cechy, przykłady

Poezja lingwistyczna to nurt w obrębie polskiej liryki, który pojawia się pod koniec lat 50. XX wieku. Nawiązuje on do tradycji Awangardy Krakowskiej.

W centrum tego nurtu znajduje się językowy eksperyment – lingwiści traktują słowo jako narzędzie docierania do znaczeń ukrytych i nieoczywistych. Szczególnie interesujące jest dla tej poezji rozbijanie utartych schematów językowych, powiedzeń czy konwencji stylistycznych. Lingwiści obnażają również paradoksy słowa, a także jego ograniczone możliwości w nazywaniu świata i oddawaniu prawdy o rzeczywistości. Ważną płaszczyzną penetrowaną przez ten nurt poetycki jest język kolokwialny i tkwiący w nim potencjał. Najistotniejszy zabieg w poezji lingwistycznej sprowadza się do tworzenia znaczących neologizmów, nie chodzi tu jednak jedynie o gry słowne pełniące funkcję estetyczno-rozrywkową, ale o budowanie swoistej filozofii języka i rzeczywistości.

Lingwiści konstruują swoje własne, niemal hermetyczne światy, które stanowią swoisty azyl, mogą być nawet wyrazem kontestacji tego, co realne. Szczególnie znaczący jest historyczny kontekst, w którym rodzi się ten nurt, czyli komunizm uniemożliwiający literaturze mówienie pełnym głosem. Poezja

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 2 =
Ostatnio komentowane
5dobrze
Ggbnnmjbb • 2020-10-21 16:57:19
n
hh • 2020-10-21 14:55:15
które to interpretacja?
Sylwia • 2020-10-18 12:46:17
Dobre
Bartek • 2020-10-18 12:38:41
Dzięki
Siano • 2020-10-17 15:44:01