Poezja metafizyczna po 1945 r. - cechy, twórcy, przykłady

Poezja metafizyczna to taka odmiana poezji, która w centrum swoich zainteresowań stawia kwestie ostateczne. Najpełniejszy rozkwit owego nurtu miał miejsce w literaturze XVII wieku, gdzie poezja metafizyczna reprezentowana była przez angielskich „poetów jezior” (np. J. Donne, R. Crashaw, G. Herbert), w Polsce zaś przez Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego. Wspomniana tematyka jest jednak obecna również w poezji współczesnej.

Istota metafizyki sprowadza się do refleksji nad bytem, a dokładnie – nad jego ostatecznymi zasadami. Nurt ten koncentruje się zatem na ludzkich doświadczeniach, które rozpatrywane są z perspektywy kategorii transcendentalnych, takich jak: miłość, śmierć, przemijanie czy tajemnica cierpienia. Najważniejszą rolę w poezji metafizycznej odgrywają pojęcia Boga i wieczności, jednak nurt ten jest znacznie szerszy niż poezja stricte religijna.

Przedmiotem poetyckiej refleksji może stać się tu bowiem, na przykład, spekulacja na temat istnienia bądź nieistnienia Stwórcy, za którą nie stoi żadna deklaracja wiary. Tak dzieje się choćby w wierszu Tadeusza Różewicza pt.: „Bez”, opierającym się na nierozstrzygalnej antynomii: „życie bez Boga jest możliwe – życie bez Boga jest niemożl

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 5 =
Ostatnio komentowane
Uważam że Rząd Pis dąży do stworzenia takiego modelu Państwa Polskiego .
adam • 2020-12-04 18:12:49
xd
księżniczkaxd • 2020-12-04 17:59:34
.
. • 2020-12-04 14:42:13
xd
xddd • 2020-12-04 10:14:31
frrgh
sadsd • 2020-12-04 09:25:33