Poezja konkretna - definicja, cechy, przykłady

Poezja „konkretna”, jak podaje „Słownik terminów literackich”, wywodzi się ze zjawisk takich jak: dadaizm, futuryzm czy letryzm, opierających się na językowych eksperymentach. Nurt ten narodził się w latach 50. XX w. jednocześnie w Szwajcarii i w Brazylii, a pod koniec lat 60. dotarł do Polski.

Często określa się ten kierunek mianem „poezji wizualnej i dźwiękowej”, co oznacza, że podstawowym nośnikiem znaczeń jest tu materialna strona tekstu: grafika i melodyka. Jednocześnie poezja „konkretna” wyraźnie odcina się od odniesień do świata pozaliterackiego i jest asemantyczna. Jej treścią są zestawy liter, znaków diakrytycznych, cyfr czy nagranych dźwięków. Znaczenia implikowane przez tego typu poezję powstają w obrębie samego tekstu i istnieją jedynie w tym zamkniętym układzie.

Poezja „konkretna” pozbawiona jest zatem wszelkich walorów komunikacyjnych. Posiada ona wymiar wybitnie autoteliczny. Znak graficzny staje się tu przede wszystkim znakiem ikonicznym, czyli konkretnym. Innymi słowy, poezja „konkretna” nie przedstawia świata, ale mówi jedynie o samej sobie. Słowo zostaje tu odizolowane od zewnętrznego kontekstu, a nawet zdania. Nie liczy się logika, ale metoda zapisu tekstu-słowa.

Komentarze (0)
Wynik działania 5 + 3 =
Ostatnio komentowane
Uważam że Rząd Pis dąży do stworzenia takiego modelu Państwa Polskiego .
adam • 2020-12-04 18:12:49
xd
księżniczkaxd • 2020-12-04 17:59:34
.
. • 2020-12-04 14:42:13
xd
xddd • 2020-12-04 10:14:31
frrgh
sadsd • 2020-12-04 09:25:33