Poezja codzienności - definicja, cechy, twórcy

Poezja codzienności to pewien specyficzny nurt w literaturze polskiej po 1956 roku, charakterystyczny zwłaszcza dla debiutantów tego okresu, który koncentrował się na tematyce zwykłych rzeczy i najprostszych czynności.

Tendencja ta miała bezpośredni związek z obowiązującą w czasie stalinizmu poetyką socrealizmu. Chodziło mianowicie o sprzeciw wobec literatury, która świadomie budowała fałszywy obraz rzeczywistości, podporządkowując się w pełni ideologii komunistycznej. Najważniejszym wyróżnikiem poezji codzienności była idea opisania świata na nowo, niejako odkłamania jego obrazu. Drogą prowadzącą do tego celu miało być zaś odrzucenie obowiązujących dotąd schematów.

Twórcy w elementach otaczającego ich świata zaczęli dostrzegać niewysłowioną tajemnicę, a także źródło literackich inspiracji. W centrum artystycznego zainteresowania znalazły się zwyczajne przedmioty, miejsca, sytuacje, osoby. Stąd pojawiły się tomy poetyckie o znamiennych tytułach: „Obroty rzeczy” Mirona Białoszewskiego czy „Studium przedmiotu” Zbigniewa Herberta. Jeden z wierszy Herberta „Kamyk” stanowił próbę rozwikłania tajemnicy kamienienia. Podobna tendencja pojawiła się u Wisławy Szymborskiej, np. w tekście „Rozmowa

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 4 =
Ostatnio komentowane
źle zrobione dostałem 1
Kewin Jakubczak • 2020-10-21 17:54:01
5dobrze
Ggbnnmjbb • 2020-10-21 16:57:19
które to interpretacja?
Sylwia • 2020-10-18 12:46:17
Dobre
Bartek • 2020-10-18 12:38:41
Dzięki
Siano • 2020-10-17 15:44:01