Socrealizm w literaturze - cechy, przedstawiciele, przykłady

Socrealizm jako obowiązująca doktryna w literaturze został ogłoszony oficjalnie na zjeździe Związku Zawodowego Literatów Polskich w Szczecinie w 1949 roku. Kierunek ten narodził się w latach 30. w Związku Radzieckim jako program walki ze sztuką burżuazji i „gnijącego imperializmu”.

W założeniach teoretycznych socrealizm literacki nawiązywał do wielkiego realizmu krytycznego, czyli istotnego nurtu w prozie II połowy XIX wieku, w praktyce nie miał jednak nic wspólnego z określeniem „realizm”. Naczelną zasadę tej doktryny stanowiło bowiem posługiwanie się schematem walki klasowej, przez pryzmat której ukazywano obraz życia społecznego. Nie miały tu znaczenia konkretne jednostki, ale zbiorowość postrzegana w kategorii marksistowskiej klasy. Ośrodkiem utworów była więc walka proletariatu z wrogiem wewnętrznym (zachodnią agenturą, dywersją), który zagrażał budowie idealnego komunistycznego ładu.

Literaturę socrealistyczną uważa się za całkowitą porażkę artystyczną, będącą wyrazem skrajnej ideologizacji sztuki i wykorzystania jej jako narzędzia panującej władzy. Jak zaznacza Stanisław Burkot, wyodrębniły się trzy główne nurty prozy socrealistycznej. Pierwszym z nich była tak zwana powieść

Polecamy również:

  • Nowomowa i propaganda komunistyczna

    Propaganda jest zjawiskiem istniejącym w każdym ustroju politycznym, jednak w demokracji obowiązuje zasada pluralizmu poglądów, dzięki której jednostka ma dostęp do wielu różnych racji i może samodzielnie decydować o ich wyborze, według własnych preferencji. Tymczasem w ustroju totalitarnym,... Więcej »

Komentarze (0)
Wynik działania 4 + 4 =
Ostatnio komentowane
w szkole sprawiedliwość powinna być
e-nauka • 2021-01-25 15:05:17
:(
???? • 2021-01-25 14:07:57
?
? • 2021-01-25 12:36:22
exstra pomogło mi w pracy z historii!
kokoszka124 • 2021-01-25 12:19:04
5
4 • 2021-01-25 08:29:52