Socrealizm w literaturze - cechy, przedstawiciele, przykłady

Socrealizm jako obowiązująca doktryna w literaturze został ogłoszony oficjalnie na zjeździe Związku Zawodowego Literatów Polskich w Szczecinie w 1949 roku. Kierunek ten narodził się w latach 30. w Związku Radzieckim jako program walki ze sztuką burżuazji i „gnijącego imperializmu”.

W założeniach teoretycznych socrealizm literacki nawiązywał do wielkiego realizmu krytycznego, czyli istotnego nurtu w prozie II połowy XIX wieku, w praktyce nie miał jednak nic wspólnego z określeniem „realizm”. Naczelną zasadę tej doktryny stanowiło bowiem posługiwanie się schematem walki klasowej, przez pryzmat której ukazywano obraz życia społecznego. Nie miały tu znaczenia konkretne jednostki, ale zbiorowość postrzegana w kategorii marksistowskiej klasy. Ośrodkiem utworów była więc walka proletariatu z wrogiem wewnętrznym (zachodnią agenturą, dywersją), który zagrażał budowie idealnego komunistycznego ładu.

Literaturę socrealistyczną uważa się za całkowitą porażkę artystyczną, będącą wyrazem skrajnej ideologizacji sztuki i wykorzystania jej jako narzędzia panującej władzy. Jak zaznacza Stanisław Burkot, wyodrębniły się trzy główne nurty prozy socrealistycznej. Pierwszym z nich była tak zwana powieść

Komentarze (0)
Wynik działania 2 + 5 =
Ostatnio komentowane
ten tekst bardzo mi pomógł
kasia • 2020-09-27 19:37:37
zarombiste dziękuje
ananasik • 2020-09-27 16:02:40
git
maniu1260 • 2020-09-27 10:18:26
Thx
filip • 2020-09-25 16:57:45
to dla matematyków, ale powinno być "na co dzień"...
ink • 2020-09-25 08:02:26