Poezja intelektualna po 1945 r.

Poezja intelektualna to termin niezwykle pojemny, mieszczący w sobie przynajmniej dwa znaczenia. Po pierwsze, określenie to może odnosić się do jednego z nurtów w polskiej literaturze po 1945 roku, który został wyodrębniony w szkicach Jerzego Kwiatkowskiego („Wizja przeciw równaniu”) i Kazimierza Wyki („Rzecz wyobraźni”), a który wywodził się z tradycji awangardy. Chodzi o formację poetów odrzucających kreacyjną wyobraźnię i liryczny klimat na rzecz języka intelektu, ascezy i konkretu. W tym sensie poezja intelektualna odnosi się przede wszystkim do specyficznej konstrukcji tekstu poetyckiego, podlegającego wyraźnym rygorom formalnym. Nie konstruuje się tu światów uderzających bogactwem wizyjności w stylu Jerzego Harasymowicza czy Tadeusza Nowaka. Należałoby wymienić w tym kontekście poezję Tadeusza Różewicza, Juliana Przybosia, Tymoteusza Karpowicza i Czesława Miłosza.

Różewicz, począwszy od swoich pierwszych tomów poetyckich („Niepokój” i „Czerwona rękawiczka”), dał poznać się jako twórca porażony doświadczeniem wojny, co przełożyło się na swoiste okaleczenie jego języka poetyckiego. Wiersze Różewicza są wyraźnie i celowo pozbawione liryzmu, mamy tu do czynienia, jak wskazuje Edward

Komentarze (0)
Wynik działania 1 + 3 =
Ostatnio komentowane
Opisz przemysł
Zbychu sto noga • 2020-10-25 13:38:03
Wow
Kaja • 2020-10-24 09:18:06
nic nie rozumiem
dmdk • 2020-10-26 14:13:39
123
434 • 2020-10-22 16:05:26
fajny tekst
Kiiibiiifuuuki • 2020-10-22 14:41:54