Nie zawżdy piękna Zofija,
Róża kwitnie i lelija;
Nie zawżdy człek będzie młody
Ani tej, co dziś, urody.
Czas ucieka, jako woda,
A przy nim leci przygoda,
Zebrawszy włosy na czoło:
Stąd jej łapaj, bo w tył goło.
Zima bywszy zejdzie snadnie;
Nam gdy śniegiem włos przypadnie,
Już wiosna, już lato minie,
A ten z głowy mróz nie zginie.
Srogie łańcuchy na swym sercu czuję to utwór znany również pod nazwą Pieśń XXI. Oparty został na temacie miłosnym na zasadzie wyznania tzn. podmiot liryczny wyznaje, że się zakochał. Więcej »
W Pieśni IX Jan Kochanowski zaleca, by jak najwięcej korzystać z życia - nie zdajemy sobie bowiem sprawy z tego co może się wydarzyć następnego dnia. Więcej »
Głównym tematem Pieśni XX z „Ksiąg Pierwszych” Jana Kochanowskiego jest dobra zabawa podporządkowana horacjańskiemu hasłu carpe diem („chwytaj dzień”). Więcej »
Pieśń XIV z „Ksiąg Wtórych” ma w całości formę apelu do najwyższych władz w kraju. Poeta – stając po stronie poddanych, prostych ludzi – przypomina władcom o ciążącej na nich odpowiedzialności. Podkreśla, że władza nie jest prawem, ale trudnym obowiązkiem, zwierzchnością nad... Więcej »
„Pochwała cnoty” – w ten sposób można by najkrócej określić przedmiot Pieśni IX, pochodzącej z „Ksiąg Wtórych”. Więcej »