Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Monachomachia - streszczenie - strona 12

Ostatnio komentowane
Nic a tąd się nie dowiedziałam
Kalina • 2019-05-24 18:36:01
( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡...
( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ • 2019-05-24 08:40:31
z kąd brane
minerwa • 2019-05-23 17:15:59
Dzięki xd
Segawegaxd • 2019-05-22 19:12:55
Niezłe. Dzięki
Masza05x • 2019-05-22 18:56:41
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

donikąd nakazuje przynieść wielki puchar, zwany vitrum gloriosum. Puchar na plac boju zanoszą mężne: dzwonnik, szafarz i trębacz.


Pieśń szósta

Ostatnia pieśń rozpoczyna się apostrofą skierowaną do mnichów. Podmiot liryczny prosi ich o wyrozumiałość wobec jego słów. Głosi też sentencję, iż przywary może mieć każdy człowiek, ale należy je piętnować:

(…) astronomowie
Znaleźli plamy nawet wpośród słońca.

W dalszej części poematu zostaje szczegółowo opisany puchar vitrum gloriosum. Puchar ten ma imponujące rozmiary, to „dzban nad dzbany”. Jest wykonany ze srebra z pozłacanymi elementami. Zdobiony obrazami przedstawiającymi cztery pory roku. Również wierzchołek dzbana odznacza się wyjątkowym kunsztem wykonania.

Widząc ten dzban braciszkowie zapominają o wojnie. Jeden z mnichów rzecze:

Puchar ich wstrzyma, lecz wino pogodzi.

W końcowej części poematu narrator zwraca się znów do Arystotelesa, mówiąc, iż jego nauki doprowadziły tylko do zwady, zaś wino i trunki wszystkich pogodzą, łagodząc złe nastroje:

Tobie przekleństwo, Arystotelesie!
Czyż cię ta bitwa uczonym zaleci?
Cóż ma za korzyść, kto twój towar kupi?
Próżność nauka! Najszczęśliwsi głupi.

Bójka tymczasem powoli dogasa, a mnisi zainteresowani winem, zapominają o niedawnych urazach i wzajemnych pretensjach, jednocząc się wokół dzbana, wołając: „Zgoda”.

(…) Tak wojny siedlisko
W punkcie dzban miejscem pokoju oznaczył
Czarni i bieli, kafowi i szarzy,
Wszystko się łączy, wszystko się kojarzy.

Braciszkowie rozpoczynają wspólną biesiadę. Czytelnik nie dowiaduję się jednak, za co wznoszą liczne toasty. Podmiot liryczny kończy poemat kolejną sentencją, która jest aktualna do dziś:

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 1 =